Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

komen, dat de rechtsgeleerdheid in verval is, en de balie met eenen gewissen ondergang wordt bedreigd.

„De eerste jongelingen", verklaarde hij, plechtig den wijsvinger doceerend opstekend - eene gewoonte, die hij van den patroon had afgeleerd, „die mochten advocaten heeten die kwamen op het uur, werkten zonder opzien en wisselden geen woord; maar tegenwoordig, Mijnheer, wat zijn het? Lichtzinnige losbollen en niets meer!" en tot staving tikte hij met zijnen langen vuilen nagel op den lessenaar, juist gelijk Mr. Adams. als hij op de rechtbank zijne grootste rhetoricale bewegingen beproefde.

Dan volgde het voorbeeld van den voorlaatsten stagiaire die in de studie, o ontheiliging! muziekboeken meebracht' en in de afwezigheid van Mr. Adams, op de tafel deuntjes trommelde en romancen zong.

„Eene fraaie stem", zeide Joseph verontwaardigd, „maar liedjes zingen voor eenen advocaat!".

Wat echter aan Joseph zijne laatste begoochelingen over de toekomst van het advocatendom ontnomen had, was het gedrag van mijnen onmiddellijken voorganger, eenen kerel die verzen maakte, in een dagblad schreef en, o schelmstuk zonder weerga! zijne ledige stonden bezigde om Mijnheer Joseph met papieren ballen te bombardeeren achter den geheiligden lessenaar, waar hij twee-en-dertig volle jaren in peis en vrede doorgebracht had.

„Het schoonste dan nog", fluisterde het ventje, zijn gerimpeld kopje vooruitstekend, 't schoonste van al hij wilde mij die rijmpjes, die prullen doen bestellen aan Juffrouw Emerence! Dat kunt gij denken! Joseph heeft voor niet geene dertig jaren bij eenen advocaat geschreven! Juffrouw Emerence, een meisje van zulken huize meteenen poëet of eenen dagbladschrijver!" en het mannetje grinnikte

Sluiten