Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

moeder, die eenige vergiss mein nichten zoekt voor het grafje van haar kind. Liefde, leed, vleierij of devotie, al die gevoelens moet de bloemiste op het uiterlijke kunnen lezen, en het oogenblik weten te vatten, dat men eenige rozeknopjes mag beginnen aan te bieden aan de bedrukte weduwe, die tot dan toe niets dan immortellenkransjes heeft begeerd.

Van mijn tweede bezoek was ik bekend.

„Een bloempje voor uwe beminde, een takje reseda voor een lief meisje, een toefje pensées voor iemand, die men niet vergeet, violetjes, frissche violetjes voor uwe toekomende", klonk het uit alle kraampjes.

Eene oude vrouw, meer ervaren dan de andere, trok mij stilletjes bij de mouw, toonde mij haar liefste en welsprekendste ruikertje, een rozeknopje met heliotropen omringd, en verzekerde zonder de minste zinspeling te maken, dat het die bloempjes waren, welke ik nemen moest. Ik was de oude dankbaar, dat zij met mijn geheim niet te leuren liep. lederen morgen lag mijn bouquetje gereed, en ik kocht nooit dan bij haar.

Mijn plan scheen onfeilbaar. Als juffrouw Clara nog eens op de studie kwam, moest ik haar mijne bloempjes aanbieden. Zij zou blozen, hare oogen nederslaan, ik hare hand vatten, en met een vurig woord mijne liefde doen kennen. Mijn geluk waande ik reeds volmaakt: mijn ontwerp kon niet missen. Er ontbrak maar ééne voorwaarde: Clara moest op het kantoor komen, en eilaas! zij kwam er nooit meer. Eiken dag kocht ik een nieuw tuiltje. Nieuwe verwachting, nieuwe hoop, nieuwe teleurstelling! Telkens bleef mijn ruikertje onaangeroerd in mijnen lessenaar liggen. De arm? bloempjes verwelkten en verdorden, het eene na het andere, in hun donker graf.

Sluiten