Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

druk, en gaf mij een prachtig boekwerk ten geschenke, als aandenken aan de jaren, die ik op zijne studie doorgebracht had.

Ik stamelde eenige woorden van dankbaarheid; doch zoodra ik het vertrek uit was, kon ik mijne tranen niet langer bedwingen, en met den dood in het hart verliet ik voor altijd het huis, waar ik eens zooveel geluk droomde.

Mij ontveinzen, dat Mr. Adams de taal der wijsheid sprak, kon ik niet. Ik was zonder fortuin en had geene andere hulpmiddelen dan de giften, welke Tante mij al te mildelijk toedeelde; Clara behoorde tot eene rijke familie, verheven in achting en rang. In weelde opgebracht, aan rijkdom en pracht gewend, kon zij niet afdalen tot eenen jongeling zonder middelen, die zich misschien kon verheffen maar voorzeker na de jaren dat de juffrouw eene bestemming zou kiezen.

Het was alles waar; doch ik beminde haar zoo innig, de smart, mij afgewezen te zien, griefde mij zoo diep, dat zij alle ander gevoel overstelpte, en wanhopig gaf ik mij aan eene grenzenlooze droefheid over.

's Anderen daags verliet ik de hoofdstad en vertrok naar het Pannenhuis, de veilige haven, waar wij altijd zeker waren bescherming en troost tegen de stormen des levens te vinden.

Besluiteloos sleet ik daar weken en weken in eene pijnlijke somberheid, behagen scheppend in mijn gefolterd hart door allerlei herinneringen te tergen en te martelen.

Als ik 's avonds, gelijk in de tijden mijner kindsheid, plaats nam aan de zijde van Tante, en zij mij, met het hoofd op den arm geleund, treurig zag staren naar de winterzon, die achter den grooten notelaar onderging, zeide zij dikwijls, zich over de oorzaak mijner droefgeestigheid misgrijpend:

10

Sluiten