Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

vale vlassigheid verloochende. Was Suzanne nog maar blank geweest, melkblank, maar die gore brood kleur eeuwig voor je te zien.... je wende er nooit aan, ze mochten zeggen wat ze wilden.... de heele persoonlijkheid stond hem tegen en had hem altijd tegengestaan. Enfin, zij lééfde, was gezond, kerngezond, (hoofdpijndagen uitgezonderd), altijd slecht gehumeurd en pas veertig. En hij was getróuwd met haar en pas vijf en veertig, Mathilde was twee en veertig en sinds een klein jaar weduwe. Weduwe, vrij. 't Was om niet aan te denken. Je werd er gék van."

„Nu Mathilde," knipte hij in snel besluit den draad van zijn denken door, „ik moet weg. Heb je me nog wat te zeggen ? Ik.... e...." hij raadpleegde zijn horloge, „om drie uur heb ik een conferentie ...."

„Ja," zij wendde schielijk het hoofd om, en zich geheel tot hem.... „Je wilt Jenny dus niet helpen?" drong zich stug uit haar stroeven mond. „Ik beloof je op mijn eerewoord, Frederik, dat zij door werken, hard werken je alles zal teruggeven, maar laat haar gaan, ik smeek je er om!" Het was Mathilde's uiterste noodkreet, en in haar smeeken hief zij groot de oogen tot de zijne, waarvan zijns ondanks het blauw metaal ging glanzen, verteederd glanzen. Even, éven hoopte zij, doch terstond verdofte de schijn, versteenden zich weer die dotblauwe ballen. „Kom, hij moest niet zwak worden: zakenman blijven voor alles; zij mocht geen macht over hem krijgen. Al mijmerde hij nu eens over haar.... Hij deed dit uitsluitend in treurnis over zichzelf. Neen, neen, zich pantseren. Wat moois, als hij toegaf. Dan zouden haar eischen hoe langer hoe hooger worden. Hij deed toch al meer dan genoeg. En wat deed zij voor hem? Was ze ooit lief en vriendelijk? Nooit geweest. Bij haar had hij geen succes, zijn blonde knapheid telde niet bij Mathilde, hoe was 't godsmogelijk! Zij nam eenvoudig geen nota van hem, keek hem nooit met bedoeling aan, vatte nooit zijn hand; in haar hoedanigheid van schoonzuster had zij 't kunnen doen.

Heel lief van haar zoo even, maar wezenlijk al te overdreven kinderlijk-onschuldig, 'n madonna van Raphaël, die genade vraagt voor haar land. Ze had hem waarachtig met

Sluiten