Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Integendeel, uit haar donzig oogendonker straalde zegepaal hem tegen, tintelde een licht hem in 't gelaat. „Je krijgt mij niet klein," verstond hij.

„Au revoir, Mathilde. Veel succes met de ondernerning."

„Dank je, Frederik."

Zij liet hem uit, hij bood haar geen hand, zooals anders, mat haar van het hoofd, dat zij achterover hield, tot de voeten, boog als voor een wildvreemde, en ging de straat op. Haar lippen hadden haar verboden te zeggen: „de groeten thuis," de gewone huichel woorden. Ook zij knikte ten afscheid of zij hem nauw kende, en sloot de huisdeur.

Frederik Polenius keek op zijn horloge, zonder te zien wat de wijzers aanwezen. „Heks," dacht hij, „een half uur aan haar verspild en niets gedaan gekregen. Zoo liet Paul zich nu door haar regeeren. Ze moest mijn vrouw geweest zijn, ik zou ze gebróken hebben, aan m'n voeten hebben doen krommen. Paul was 'n kerel van niemendal. O god, als ik maar vrij was, ik zou ze nog willen breken. Wat was ze weer mooi vandaag, als altijd Nee, vandaag bijzonder.

Van Paul hield ze nooit Zou ze nou nooit iets anders

verlangd hebben dan die gedwongen samenleving met Paul ? Vóór haar huwelijk dweepte ze met dien vent, dien violist, Nolette, maar dat was maar meisjesonzin. Dat doen er zooveel. Maar in haar huwelijk toen ze ten volle vrouw

werd....

En nou ook, ze is toch nog jong genoeg om Dat innerlijk, zie je, zou ik wel eens willen peilen, kennen; ik zou me wel eens willen buigen over die groote zwarte oogen en me der in verliezen, in verliezen. Misschien zou 't me dan niet kunnen schelen wat 't me kostte, dan zou ik haar geld geven om zes Jenny's naar Berlijn te laten gaan. Die groote zwarte oogen, die fluweelen oogen, die moesten van

mij zijn en die mond, die fluweelen mond moest van

mij zijn. Die dochterliefde niets dan ijdelheid. Zelf niet

geslaagd, nu moet dochter schitteren, dat magere kind

Wat zal Suzanne, die me er op uit heeft gestuurd om dat kamers verhuren tegen te gaan, zeggen, nou ze 't tóch doet. Natuurlijk, dat ik geen knip voor mijn neu6 waard ben, een

Sluiten