Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

kosten.... Als papa nog leefde, moest bij toch immers meer geld geven." „Maar papa is dood, kindjelief."

Een schok voer door Jenny's lichaam, alsof die eenvoudig gezegde woorden haar de ontzaglijk droeve waarheid opeens kersversch deden voelen. Zij sloeg de lange witte handen voor het gezicht. „Arme papa, arme papa, en niemand dénkt meer aan hem, niemand heeft meer verdriet.... iedereen neemt 't maar aan als iets dat zoo hoort.... En dat kunt u zoo koeltjes zeggen: ,papa is dood'.... u .... o ma...." Mathilde beet zich op de lippen, dit punt gaf altijd moeielijkheden tusschen haar en Jenny. Gelukkig was de hevige smartuitbarsting nu van korten duur. Zij stond er steeds machteloos tegenover.

„Moeder, hebt u hém, dien naren man, oom Frederik dan niet gezegd dat 't maar léénen is, dat ik alles terug zal geven ?"

„Ja liefje, dat héb ik, en 't viel me hard genoeg nadat hij geweigerd had, er weer Over te beginnen, wat wil je.... hij gelooft niet in je."

„Maar ma, hebt u dan wel, u neemt me niet kwalijk, hebt u 't dan wel góéd gezegd ? Hij is zoo vreeselijk op geld, dat weet u toch. Als u nu begonnen was met: Je kunt er op rekenen, dat Jenny "

„Lieve kind," Mathilde nam een hoogen koelen toon aan, „ik geloof dat ik genoeg moderne moeder ben, om me véél van mijn dochters te laten zeggen; de moeders zijn er tegenwoordig om door hun dochters voor wezenloos uitgemaakt te worden, maar alles wil ik nu niet hoeren. Ik kan je oom Frederik niet dwingen...."

„Maar ik zal naar hem toegaan, ik...."

„Hola Jenny, met mijn wil niet, ik wil niet dat je gaat bedelen."

„Bédelen moeder .... Is dat bedelen, als je geld te léén vraagt om je gaven te ontwikkelen ? En dan van een eigen oom, voor wien vader met al zijn ziekelijkheid nog zoo hard gewerkt heeft. Op avondjes mag ik wel komen duetten zingen met Etha, maar ik doe 't niet meer, ik wil niet meer daar uit genade geïnviteerd worden. De menschen durven, al vonden

Sluiten