Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

waren lui die zoo'n geluk hadden met hun kinderen, daar had je dokter Nolette met zijn jongen:.... Henri Nolette was al wat, zou groot worden, maar zoo iets had géén van der Pèl in zich.... Dat kind kon hem nu vertellen: ik ben een geboren artieste, en zijn vrouw kon hem verwijten wat zij wilde.... hij, de vader, zelf lang in het donker gebleven worstelaar, verkoos het niet in te zien, dat zijn dochter opeens zou kunnen treden in 't schelle licht der geprezen bekendheid.

Mathilde bekommerde zich met de onbezorgdheid harer jonge jaren weinig om den toornenden vader. De muziekschool en Henri Nolette maakten haar gansche leventje uit; Hans Nolette, haar buurjongen en vriend, van wien zij al gehouden, o ontzaglijk veel gehouden had, sedert zij een dartel kind was in korte rokken, de donkere krullen zwierend om haar rozenwangen. Zij hadden samen gespeeld muziekschooltje en soldaatje, gesnoept en hun koekjes gedeeld, waren woedend op elkaar geweest, en hadden elkander op de trapleer van de meid over de heining van hun beider tuinen, weer afgekust. Zij had zijn heerschappij van jongen ondergaan, maar ook zijn deelneming in al haar kinderleed, zijn lief meevoelen met al wat haar betrof. Hij was haar meester, haar gids. Voor haar zijn jongensgulheid, die haar appelen, peren, noten in den schoot wierp, voor haar zijn toekomstidealen, hij wilde de grootste violist worden, die ooit bestaan had. Maar als zij dan zei: „En ik de grootste zangeres," wist hij nooit of dit wel kon. Zij vroeg nooit waarom, zij vond het goed dat hij van beiden de grootste, de voornaamste zou wezen. Zij was maar een deel van hem. O hoe trotsch was zij geweest op zijn eerste succes in kleinen kring van kenners. En haar kijkers hadden verontwaardigd gevlamd bij aanmerkingen die men dorst maken op zijn spel, op hèm, haar lieven jongen, haar jongen god. 't Was niet waar wat die saaie pruiken zeiden, 't was goed zooals hij speelde; hij kon al, hij wist al

En o zijn eerste concert! Zonder eten was zij naar het Odeonzaaltje gehold, want hoe kon zij als een gewone zestienjarige eten, wanneer hij in 't publiek speelde. Straks zou ze

Sluiten