Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

lessen, ja, die brachten véél in. Een gulden, een gulden

vijftig O zij, die zoo verlangd had naar Holland, waar

ze haar nu zoo goed als geslacht hadden, terwijl 't heelemaal niet slecht geweest was. Zij overschatte zich niet, maar dit wist zij. Zij herinnerde zich uit een literatuurles deze regels van Scott, die zij bitter dacht:

,Lives there a man with heart so bad

Who never to himself has said,

This is my own, my native land....'

Het duurde heel lang, haar moedeloosheid stond haar genezing in den weg, eer zij aan den arm van haar moeder naar beneden kon in de huiskamer, waar haar vader haar met iets van beschaming en ontroering in houding en Wik ontving, en op den schouder klopte. Hij zou dan maar vergeven en vergeten, nu zij zoo gek was geweest ziek te worden en het zich zóó aan te trekken. „Maar alsjeblieft nooit van dien onzin meer hoor, meisje, geen plankenhistories meer." Hij had zijn ouden vriend Mr. Jan Polenius gesproken, en die had tot in zijn ziel medelijden met Mathilde, hij wilde niets van haar terug hebben, schoon hij, notaris van der Pel, alles terug had willen geven. „Mr. Jan Polenius zei ook, 't moest nu maar uit zijn, want de critiek heb je noodig,

vooral als zangeres, en als je die tegen je hebt ben je

verloren!"

„Was ik maar dood," dacht Mathilde, „Leg je nu maar toe op lesgeven!" raadde haar vader gemoedelijk aan, „en anders help je je moeder maar een beetje, jonge dame."

„Critiek, ik herhaal 't je, is in jouw geval, nee is voor alle gekken die zich kunstenaars noemen en zich verbeelden méér te zijn dan een ander, een middel om ze van hun razernij te genezen. Hoe dikwijls denk ik niet, al heb ik 't boek niet gelezen, 't stuk niet gezien, de stem niet gehoord, die criticus heeft gelijk, hij toont dat hij grooter is dan die gek of die gekkin die zong, of schreef, of optrad. Dat kan je uit den toon van zijn schrijven hoeren. En heusch, zoo gaat 't niet alleen mij, meisje, zoo gaat 't den meesten dégelijke practische lui. Ik voor mij zie veel liever een zoon of dochter van me criticus voor een blad waarin ze

Sluiten