Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

knipoogend, om Suzanne's toegeeflijkheid in te roepen, maar hoewel mevrouw Frederik instinctief voelde dat zij te ver was gegaan, verkoos zij koppig-boos niet te wijken.

„Maak de deur toch dicht, 't is een tocht van belang, zoo warm is 't niet."

„Ik dacht, Suzanne Polenius, dat jij soms mijn huis uit wilde, en voor góéd."

„Wat blief je?" Suzanne wendde het hoofd met haar nieuwsten parijschen hoed langzaam om, en staarde Mathilde strak aan, alsof zij haar ooren niet geloofde. „Weet je wel tegen wie je spréékt?"

„Ik heb gezegd "

„Durf je durf jij "

„Ik durf, ja. Ik durf alles. Ik ben in mijn eigen huis, schoon jij in den beminnelijken waan schijnt te verkeer en dat 't van jou is. In mijn eigen huis begrijp je, en ik verkies jouw beleedigend tyranniseeren niet langer af te wachten. Wie denk jij wel dat jij vóór hebt! Ik voel me hooger dan jij, mevrouw Frederik Polenius, met je villa op den Scheveningschen weg, en je auto, je drie meiden en je huisknecht."

„En jij, die jaarlijks, die jaarlijks "

„Ja, dit wéét ik, duizend gulden van ,óns' krijgt. Maar die wil ik niet meer. Ik breek nog liever mijn huishouding op, ga in betrekking en laat de meisjes in betrekking gaan, dan op zoo'n manier van jullie, van jóu, want Frederik is toch onder jóuw gezag, af te hangen. En nu weet je 't voor goed en altijd."

„Ik kan niet anders dan herhalen, hoe durf je ? Impertinent creatuur!"

„God ma !!" kwam Etha thans op voor Mathilde.

„Daarin geef ik tante nu gelijk. Als tante nu niet toekomt

U ook met uw gedril!" besloot zij binnensmonds.

„Stil, nest, jij bent te jong, om hierin mee te spreken."

„Suzanne Polenius? Mag ik je verzoeken?" zeiden Mathilde's bleeke lippen.

„Verzoeken, wat?"

„Héén te gaan? En dadelijk." Mathilde's stem en oogen dreigden.

Sluiten