Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Suzanne dien stroom haars ondanks weer gedamd, doch nu stortte hij zich weer in ongebreidelden vloed voorwaarts, en sleurde Mathilde's aandacht mee, een willige prooi.

Als wezenloos keek zij op, toen Jenny, thuisgekomen, eensklaps voor haar stond.

„Niets nieuws, ma?"

„Ja, de Helms."

„Wat hadden ze?"

„Ze zullen de advertentie plaatsen voor de kamers, we kunnen altijd zien wat er op komt." „Was er anders niemand?" „Ja, daarna je tante Suzanne en Etha." „Wat vertelden ze?"

„Niets dan de gewone onaangename dingen, dat wil zeggen je tante, Etha hield zich neutraal."

„Heeft tante niet over mij gesproken?"

„Béste kind " De toon zei Jenny genoeg. Zij wendde

zich moedeloos af.

Het bevreemdde Mathilde inderdaad dat Suzanne met nijdig gewaagd had van het verzoek betreffende Jenny aan Frederik gedaan. Zou Frederik waarlijk de kieschheid gehad hebben^daarover te zwijgen? Verwonderlijk. Misschien was 't hem ontgaan, schoon hém gemeenlijk niets ontging, zij wfet 't bij ondervinding. Hij was als advocaat ook zoo gewoon elke bijzonderheid in aanmerking te nemen, alles scherpzinnig na te speuren. In elk geval zou hij er nu wel over spreken. Suzanne ging natuurlijk, zoo zag ze haar man, allerhevigst uitvaren, en geprikkeld door die aanvallende heftigheid, welke in haar onredelijkheid Mathilde menigmaal aan hem vader deed terugdenken — zou Frederik haar, Mathilde's schuld nog wel verzwaren, door spottend te gewagen van Jenny. Wat zóu 't resultaat wezen? God, god, dat zij daarvoor misschien dagen en nachten al vreezend en bevend moest doorleven. Een tot nu toe ongekende angst deed in een schrikschok op eens haar hart zwaar bonzen: „Had zij in 't belang harer kinderen, die toch geheel van haar afhingen, mógen doen wat zij gedaan had? Fierheid en waardigheid, heele mooie dingen ja, als je alleen was dan kon je

Sluiten