Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

de horizon haars dagelij kschen leven zou verdonkeren. Jenny gevoelde zich verruimd „daar juffrouw Droste ten minste geen heer was; Jules vond „zóó iemand, als je dan toch iemand móést hebben, altijd nog beter dan J. F. C. Lupanus;" en Trude, die maar niet kón begrijpen „waarom, in naam van alles wat belachelijk was, Jenny zich zóó opgelucht verklaarde, want 'n man of 'n vrouw in huis zou nou toch waarachtig wel hetzelfde zijn" — Trude bleek juffrouw Droste's komst totaal onverschillig, Trude ging naar bureau, kwam van bureau, en at en dronk, peinsde 's avonds in haar eentje over staathuishoudkunde, en dacht er over aan theosofie te gaan doen, daar zij ontevreden was over de bestaande godsdiensten.

Maar wie het geval werkelijk „aan het hart ging", was mejuffrouw Ida Louise Polenius. Ida Louise Polenius, die zóó gehoopt had op een aardigen meneer, een gezellig oostindisch ambtenaar met verlof, plus vroolijkvurige zwarte oogen, kittig donker kneveltje en bruine wangen — Ida zag zich inderdaad wrééd teleurgesteld. Zij had reeds, den denkbeeldigen arm van den denkbeeldigen ambtenaar onder den haren, door Spui-, Veene- en Hoogstraat gewandeld, waar zij haar verloofde met lieve lachjes dwong veel moois voor haar te koopen Want getroffen door haar bekoorlijk persoontje als door de verschijning eener fee in dit allerbanaalste huishouden, zou hij haar natuurlijk „onmiddellijk gevraagd" hebben. En dan 's avonds naar de opera, de komedie en zooveel plombières en koffieijs als ze maar wilde 1 „Niets was hem natuurlijk te veel voor zoo'n meisje als zij hè? En later samen zegepralend weg op de boot naar het heerlijke Indië, waar met haar frissche hollandsche schoonheid nog de noodige veroveringen te maken waren — zelfs als getrouwd vrouwtje, ca n'empêche pas le sentiment, juist pikant, zoodat zij nijd en afgunst zou doen ontvlammen in de onderscheidene gemoederen der morianen en apinnen, die alleen omdat men haar Ida nog niet gezien had, aangekeken waren geworden of uitverkoren door die arme indische heeren, aan niets gewend zoo.... Kassian...." Met zulke aanlokkelijke levende schilderijen voor oogen, was het verklaarbaar dat mejuffrouw Droste een heele streep door Ida's rekening haalde.

Sluiten