Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

dagen, doch niemand harer kinderen had ook maar éven het denkbeeld gehad haar bezorgd toe te voegen. „Ma, moffelt u zich maar goed in tegen de avondlucht, u is zoo ver.kouden."

Het dumde wel vijf minuten, eer Everdien haar moeder „onttakeld had en tot een gewoon mensch gemaakt," volgens Ida. Doch thans vertoonde mevrouw Helm zich dan ook als een ongewoon keurige mevrouw Helm, in het zwart satijn met git en kant; wel de noodige jaren ten achteren wat mode betrof, maar dit kwam er bij een oude dame als zij niet op aan. Zij werd door iedereen goedkeurend bekeken, doch door Everdien met uitbundig pleizier. „Hoe vind u móé? Draagt ze nooit.... ik zei, ja, u moet er nu toch maar aan gelooven, 't is ter eere van de invitatie van den beroemden violist ha ha ha!"

„Cht, cht!" waarschuwde Mathilde, daar enkele zich van jassen en mantels ontdoenden al ophoorden met nieuwsgierige haagsche ooren. Everdien begreep en knipoogde. Zij ontpopte zich als een in het lichtgrijs gekleede Everdien, met witte glacé handschoenen, hoog gekapt, den hals sierlijk omsloten door den boord van haar sneeuwig kanten jabot, geschenk harer moeder. Zij liet zich met zekeren schuwen trots door Mathilde en de meisjes bewonderen. „Ik heb 't maar eens gewaagd me in 't licht te steken. M'n zomerjaponnetje van verleden jaar, u weet wel," fluisterde ze nu.

„Nou maar, heel goed en netjes beeldig, hoor Everdien."

Mathilde klopte haar op den schouder. „Arme Helms, voor hen was het zoo'n feest!" Mevrouw had een tooneelkijker meegenomen, en een waarlijk heel aardig geschilderd zijdenen-schildpadden waaiertje, verlovingsgeschenk van haar overleden man, „dus al een bejaard waaiertje," als zij jolig vertelde. Mathilde en hem meisjes waren in het zwart, hun beste rouwjaponnen nog, waarvan zij de krippen garneersels hadden vervangen door zijden. Mathilde was blij dat het Everdien niet bleek ingevallen zich in een of andere schelle klem op te pronken. Zóó zag zij er waarlijk niet onaardig uit, en had nog iets gedistingeerds. Tevreden volgde dus het troepje den chiquen blijkbaar franschen meneer, die, na een

11*

Sluiten