Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

vrouw; even wit als het zijne, de fijn geheelde neusvleugels trillend, de oogen doortreurd van een wanhoop zoo smartelijk- hevig, dat hij er van schrikte. En toch lichtte er ironie om zijn mond, terwijl hij dacht: „Ze heeft me verstaan. Ik heb haar doen genieten, maar nog meer doen lijden."

„Nu, Matty, wel te rusten, hoor."

„Henri, hoe, hóe kan ik je danken?"

„Arme liefste, zij wilde hem nog danken, omdat hij haar geweten zoo gekweld had."

Hij schudde het hoofd, zijn hart weekte weg in een overweldigend medelijden, en door zijn armen schokte een drang haar daarin te sluiten, weg te voeren ver van „die PaulPolenius kinderen," welke hem in den weg stonden hier, het gek zouden vinden, als hij, met zijn handen tintelend van verlangen, de hare greep en die kuste minuten lang, zooals hij behoefte had te doen. „En wel, omdat ze in haar hun moeder zagen; en haar al op leeftijd vonden, al was ze nóg zoo jeugdig van uiterlijk, en hem zeker een ouden gek, want hij was nog een paar jaar ouder. Al die nuchtere kalven wisten immers niets af van het menschenhart dat eeuwig jong kan blijven. Wat hebben de jaren te maken met het hart?"

Hij wendde zich, met een poging, weg, naar zijn viool toe, welke hij legde in haar hedje van vilt, en toedekte met zijden kleedje, teer als een vader zijn kind.

Toen kruiste zijn blik op eenmaal dien van Jenny, die haar handje uitstak.

„Ja, dat kind met de stém was toch wel een stukje van haar, zooals hij in het begin van den avond al gedacht had. Hij was wreed geweest dit te loochenen, zooeven.

,,Ik kom nog terug, blondje. En ik zal voor je zorgen in Berlijn, hoor. Daar mag jij heen." Hij drukte haastig handen van Mathilde, Jenny, en toen van wien wist hij niet, want die handen konden hem niets schelen.

En hij liep de koude nachtlucht in, zijn viool aan de hand, hoofd gebogen, naar het station, waar hij zich in een rijtuig wierp, zich een eenzame voelend, met een heimwee naar geluk in zijn hart, zooals hij sedert jaren niet gekend had.

Sluiten