Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Helm, zooveel leek zij op zijn vroegere en tegenwoordige Matty. En hij was er Wijde om, hij gevoelde zich nu rustic van binnen tegenover Matty, die nog altijd de eereplaats had m zijn hart, en, naar alle waarschijnlijkheid tot aan ziin en haar dood toe, zou behouden, 't Kind had iets liefs en taj hoopte dat ze eens in Berlijn een goed huwelijk 'zou doen, na veel zangsucces. En vooral voor zijn lieve arme Matty hoopte hij dit." Toch vergaf hij het Jenny niet geheel dat zij meer van haar vader had gehouden dan zij hield van haar moeder.

Hij, Jenny merkte het met trots op, werd aanhoudend gegroet en men keek met eenige verwondering naar het bescheiden eenvoudige meisje aan zijn zijde. Jennv zag een paar kennisjes, zeide die schuw goedendag; haar gezichtje één lieflijke blos. Nolette, een fijn glimlachje deinend om zijn mondhoeken, nam den hoed af, en toen de meisjes Jenny benijdend aanzagen, werd haar geluk haar schier te machtig Neen, zij waardeerde het nóg niet genoeg, nóg niet genoeg dat zij hep met zoo'n man. Hij ontmoette eenige bekende musici, twee uit Amsterdam, een uit de Haag en stelde hen Jenny voor, hij roemde zeer haar stemde heeren begonnen dadelijk belang te stellen in dé zich van schuchterheid geen raad wetende Jenny. Verbeeld je mannen met zulke namen vroegen naar haar stem!"

Had zij al ergens gezongen ? Ja zeker....?" Nolette vertelde dat Jenny m Duitschland zou studeeren; „ze mocht nier zéker met zmgen voor ze klaar was." Maar hij wilde zijn vrienden de primeur geven van dit mooie talent, zij zouden bij hem komen op een afscheidsavondje, in zijn hotel ;\w rf «fa hoeren, wat zij in jaren misschien'

met gehoord hadden. Rijp was 't natuurlijk niet bepaald maar mooi prachtig.... En subliem zou 't worden, hè Jennv ? Jenny Polemus, goeie naam, niet? voor een zangeres De voanaaanTi zacht, de achternaam ferm klinkend." Toen vonden dadelijk de heeren Jenny een lieven zachten naam.... en keken welwillend en bewonderend zelfs. Jenny dorst haar oogen met opslaan, en Nolette, dit heerlijk-onbedorven vindend, genoot ervan met een hartelijken schater. „Ik ben

Mathilde Polenlus.

15

Sluiten