Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

maar ik ben aan de Parijsche snit gewend Zie je

moeder eens aan, hoe élégant die is met 't eenvoudigste. Doe alsjeblieft die ambtenaar van jullie niet na. Waar kóóp jullie toch die leelijke kleedij, zijn daar hier aparte winkels voor ? Hoe leg jullie dat aan ?

Jenny kleurde van verlegenheid, glimlachte toch.

„Het was allemaal zijn liefde, hij wilde haar graag mooi zien." Eü zij besloot keurig te voorschijn te komen op het afscheidsavondje, om haar koning hulde te doen. Rose, wit, blauw Wat zou hij het liefst willen?"

Mathilde had dien middag, juist na het vertrek van Jenny en haar vriend, bezoek gekregen van de dames Helm, door wie het tweetal uit de verte was bemerkt geworden. De goede oogen van Everdien hadden hun verschijningen tot in de kleinste bijzonderheden waargenomen. Mathilde vertelde de Helms onbevangen dat Nolette Jenny wilde laten studeeren, en haar daardoor een toekomst verzekerde, die het meisje in staat zou stellen den violist zoo gauw mogelijk het geleende terug te geven. De Helms verheugden zich zoo oprechtelijk, als viel hunzelf het grootste^geluk te beurt.

„En je gaat haar natuurlijk brengen?"

„Ja, moe, verbeeld u, als mevrouw dót nu niet deed! Hè mevrouw?"

„En dan haar eerste concert "

„Jammer ,dat 't niet in Holland is, dan konden wn er ook heen, niet moe?"

„Nou maar Eef, daar heeft Mathilde nu gelijk m. Jenny moet eerst daar naam hebben, eer ze in Holland zingt. Jenny Polenius uit Berlijn, leerling van een of anderen grooten duitschen meester, dat klinkt op 'n programma, terwijl Jenny Polenius uit den Haag wat jij, Mathilde ?"

Deze knikte vriendelijk, en zij vertelde mevrouw en Everdien vanhet te geven afscheidsavondje in Nolette's hotel, waar Jenny zou zingen in een kleinen, maar uitgelezen kring van kenners.

„Héérlijk," juichte de oude mevrouw toe. „Voor jou ook een heele voldoening, kind." *

„Dat is 't zeker. Ik geloof en hóóp 't ten minste.

Sluiten