Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

, Ja, had ik er maar eerder aan gedacht," zuchtte het meisje.

Men hoorde toeteren, de auto met Frederik naderde Er werd gebeld Etha verbleekte zichtbaar, een weeë zenuwrilling joeg haar door het lichaam. „Scène met mama verlagende beleedigingen, scheldwoorden...." Zij hoorde zag onderging alles al, met het onzegbaar leed van den'fijnvoelende, die moet leven in de hel der nabijheid eener grove banaliteit; de smarten, de ondraaglijke ellende eener dagelijks op de pijnbank gelegde ziel.

Frederik stond in hun midden, als plots nog, daar een ieder ui eigen overpeinzingen was verdiept geweest, „Nou, nebt?" met te vra&ai Etha> of jij je van avond geamuseerd

Hij dankte Mathilde zoo oprechtelijk voor het genoegen Etha aangedaan, beval Etha dermate in haar gunst aan, dat JNolette moeite had met verwonderd te kijken. En Mathilde naars ondanks geroerd door deze betoonde vaderlijkheid' welke zij écht wist, beantwoordde onwillekeurig zijn handdruk in een nooit gedachte verzoening. Een mededoogen met hem treurde zelfs in haar op. „*t Was dan toch ook wél versclmkkelijk zóó'n vrouw te hebben. Frederik mocht nu wezen wét hi]| wilde. Dat Suzanne, die toch haar kind had van den man dien zijzelf zich eens kóós, nu zoo weinig moeder bleek... Ontzettend...." En zij keek naar Etha, door Jenny geholpen m een met bont gevoerden avondmantel, meegebracht door Frederik.

• üHoe h« T™, u' I^P4' o^k u wel. Tante," zij klemde zich aan Mathilde vast, als ware dit beider laatste afscheid, „dank u, dank u voor al uw lieve woorden vooral. Mag ik eens gauw weerkomen?"

„Kind, moet je dót nog vragen. Mijn huis en ik zelf zijn a i Jeoeschkking, op welk uur van dag of nacht ook."

istna knikte haar toe, haar mooie donkerblauwe oogen bleven vol weemoed in die van Mathilde. „Groet u Gertrude nog van me, en Jules, hij zit boven te werken, hè? o ja, en Ida. Nacht Jenny.... tot ziens.... Meneer Nolette.... u begrijpt met, mag ik *t zeggen, hoe gelukkig u me met uw

16*

Sluiten