Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

naars moest komen. In plaats dat ik nu vroolijk met je mee kan gaan, om tante te féliciteeren."

En toen eerst drong zich een snik uit Jenny's keel, nat uit Jenny's oogen, en weende zij hartstochtelijk in Etha's armen. „O haar liefde, haar groote, mooie liefde. Versmaad, versmaad! Zij voelde zich vrouw, en hij vond haar een kind!"

Mathilde zelf, bleek als een doode, deed open „Och,

dat koffiedrinken met de nurksche Ida, die, om één uur, slaperig en geeuwerig naar beneden was gekomen. Dat den schijn ophouden van een gesprek, dat geworgd worden door onrust, door angst over Jenny."

„Tante, tantelief!" Etha viel haar om den hals en kuste haar. „U neemt toch met kwalijk dat ik met Jenny meekwam ?" Mathilde's zenuwen ontspanden zich, zij keek Etha vol in het gezicht, voelde hoe Etha, wétend deelnam.

„Kind, als je wist hoe 't me troost, hoe gelukkig 't me maakt." Zij stak ook Jenny de hand toe. „Dank je dat je zoo lief bent met Etha mee te komen, Jenny. Ik heb niet geleefd, terwijl je weg was."

Jenny nam met de geboden hand. Etha greep die van Jenny, legde haar in Mathilde's hand. „Hè, Jenny!"

Maar Mathilde, toen zij die hand slap en klam in haar hand voelde, wist dat Jenny haar nooit zou vergeven, hoe het uit was voor goed met Jenny's dochterlijke sympathie; van liefde was nimmer bepaald sprake geweest. En boven, op haar kamer, schreide Etha met haar mede. En het verlichtte Mathilde eenigszins.

Op de canapé, beneden, trachtte Jenny te rusten; zij gunde haar moeder dit samenzijn met Etha niet. Haar moeder was thans immers haar ergste vijandin. O, als zij dacht aan gisteren om dien tijd, toen alles nog zoo heerlijk leek, toen zij meer dacht aan het geluk bij den aangebedene te zijn, dan

aan haar mogelijk succes bij zijn vrienden. En nu Nóóit

had hij dus van haar gehouden, nóóit. Dat was juist 't vreeselijke En zij had hem gevleid, gezegd dat hij er zoo jong

uitzag en zoo... wilde zich om zijnentwille keurig kleeden

Sluiten