Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

dikste; de andere wordt vanzelf mager door het sjagrijn, want het is ongeloofelijk hoe gauw een vrouw door het sjagrijn kan afvallen.

Maar van dat lijdelijk verzet en sjagrijn gesproken, ik herinner me een frappant geval van twee zusters, goeie vriendinnen van een tante van me en dochters van een dominee uit Metslawier.

Ze heetten Tonia en Betsy.

Toen hun ouders gestorven waren, kwamen ze na een hevige ruzie over de verdeeling van het tafelzilver en het linnengoed op het fatale denkbeeld om samen te blijven wonen in het ouderlijk huis.

Ze hadden een welverzorgd en rustig leven achter de rug, waren allebei in de zestig, en ze zaten gelijkelijk goed in hun vleesch.

Om den een of anderen reden achtte Tonia zich gerechtigd of geroepen om dadelijk de leiding te nemen in het huishouden; ze bedilde de booietr, bediste over het menu, stelde de dagèn Vast, waarop de verschillende kamers een beurt kregen.veranderdezoomaarineensvanmangelvrouw, sneed brood, sneed vleesch, besliste of een kachel moest worden aangemaakt, kortom ze deed zoo uitsluitend alles alleen, dat er voor Betsy alleen het toekijken overschoot.

Maar dat toekijken!

O, ze kritiseerde nooit.

Maar als Tonia bevel had gegeven om op grond van een lenteachtige temperatuur buiten, de kachel in de huiskamer maar uit te laten gaan, dan verscheen ze al aan 't ontbijt met een wollen doek, polsmofjes en gevoerde winterpantoffels en dan strekte Ze telkens als bij vergissing haar handen naar het koude ijzeren karkas van de kachel als om koestering te zoeken.

a

Sluiten