Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

op, door te verklaren, dat er evenals „Stille armen" ook „Stille snakkers naar levensvreugde" waren.

En alle leden verbonden zich dan ook om voor de eerstvolgende bijeenkomst, die een ietwat feestelijk karakter moest dragen, zoo'n snakker te vinden en uit te noodigen om die bijeenkomst bij te wonen. Om kosten van zaalhuur te vermijden, was besloten, dat de vergaderingen en bijeenkomsten om beurten bij de leden aan huis zouden gehouden worden en ditmaal genoten de dames de Jong de eer om de gastvrouwen der vereeniging te zijn.

Jeanne was er den heelen dag al zenuwachtig van, temeer daar Marie, die natuurlijk nergens mee te maken wou hebben, zich toch overal mee bemoeide.

De salon, die altijd de zaal werd genoemd, leende zich bij uitstek voor het doel, wat de ruimte betreft.

Het ameubelement eigende er zich minder toe en het had Jeanne heel wat hoofdbreken gekost om het groote vertrek te minste een beetje passend in te richten.

Mietje en de werkvrouw hadden onder haar leiding den heelen morgen meubels versjouwd en stoelen aangedragen, een bezigheid, die telkens onderbroken werd door het binnenrollen van Marie, die allerlei aanmerkingen had en ongevraagde adviezen gaf, welke Jeanne tot een soort stille razernij brachten.

Maar eindelijk was het dan toch klaar gekomen.

Van het vroegere notariskantoor was de groote eikenhouten tafel naar binnen gesleept en met een groen laken bedekt, was dit het officieele meubel, waarachter het bestuur in diverse salonstoelen zou zetelen. Verder waren er z.g. hoekjes gemaakt, gezellige zitjes onder schemerlampen en palmen, ook een muzikaal hoekje

Sluiten