Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

rond de oude palissanderhouten piano met zijn vergeelde toetsen en zijn rinkelbomachtig geluid.

Volgens het reglement zou er een melkje geschonken worden: de koppen stonden klaar op het buffet en daarstonden ook al de schaaltjes met lange beschuitjes, welke laatste nog in de zak gelaten waren, om 't ouwebakken worden te voorkomen.

„En wat gaan jullie nou met die schapen doen?" vroeg Marie, die met critische blikken langzaam rondreed in de zaal, terwijl Jeanne in zenuwachtige bedrijvigheid papier en inktpotten neerlegde op de bestuurstafel en ook haar lijvig notulenboek daar deponeerde.

„Nou dat weet ik nog zoo niet...." antwoordde de laatste, „we gaan ze een gezellig avondje bezorgen. Laat dat maar gerust aan het Bestuur over hoor...."

„Lieve Hemel," sprak Marie, „dacht je soms dat ik me met die onzin zou bemoeien? Ik vraag het alleen maar, omdat het me zou geneeren, als een familielid van me zich met deze humbug belachelijk zou maken."

„O...." zei Jearme met eenige fonkeling in haar anders zoo slaperige oogen „daar heb jij anders al lang voor gezorgd met je beestengedoe."

„Alle vier je lampen stoomen," sprak Marie met een verachtelijk lachje en een rondgaanden hoofdwenk naar de vier petroleum lampen, waar lange roetende vlammen uitpluimden. „Levensvreugde....'t mocht wat, als je niet oppast is de heele vergadering binnen 't uur gestikt in de dwalm." Ze keerde op haar rijstoel, reed langs de oude piano, sloeg een valsch snerpend accoord aan, dat narinkelde in de kopjes op het buffet, belde hard en veerde over den drempel met groote snelheid de zaal uit.

Sluiten