Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Och juffrouw Vis.... wilt u daar nu niet over uitweiden...." onderbrak de presidente.

Betje kreeg plotseling een kleur: ze was blijkbaar beleedigd.

„O, ik wist niet, dat ik daar iets mee miszei, president, Pa was een algemeen geachte man hier in de stad, dus ik geloof niet dat...."

,,U begrijpt me niet!" riep Freule Tunberghe op wanhopigen toon in, „niemand wil iets ten nadeele van uw vader zeggen...."

„Met uw verlof, dat zou ik ook niet velen!" riep Betje met fonkelende oogen.

„Komt uw candidate vanavond hier, juffrouw Vis?" vroeg freule Tunberghe met een stem, die trilde van heroïsche zelfbeheersching.

„Als d'r Pa rumatiek heeft, nee, en anders ja...." snauwde Betje nu op boozen toon, „want ze mag niet alleen over straat, nou weet u 't."

„Dank u," sprak de presidente met een ijskoude stem. „Juffrouw Grindveen.... u?"

De aluinig toegeknepen mond van het kleine dametje opende zich en met een piepend schorrig geluidje klonk het:

„Presidente.... spijt me erg, maar ik ben zoo vreeselijk verkouden geweest, dat ik me niet op straat gewaagd heb.... maar de volgende keer, hoop ik...."

Wat ze hoopte bleef in 't midden, want ze zei verder niets meer: ze hoestte en snoot hevig haar neusje, waarmee ze afdoende bewees, dat de verkoudheid geen simulatie was.

„Juffrouw Sladerus!" sprak de presidente. „Presidente," sprak deze dame met iets uitdagends

Sluiten