Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

psychologische moment aangebroken om chocolademelk te gaan schenken, een bezigheid, waarbij ze door de jeugdige Suze met ijver werd geholpen.

Ze waren daar druk mee bezig, toen Johan met neergeslagen oogen op Jeanne toetrad en vroeg of hij zijn diensten mocht aanbieden om beschuitjes te presenteeren.

„O, heel graag...." sprak Jeanne.

„Die Johan!" kirlachte Suze, maar de schalksche blik, die dit lachje vergezelde, stuitte op de neergeslagen oogleden van het jonge mensch, dat met een lichte buiging de schaal, waarop de beschuitjes waren uitgestort, in ontvangst nam en daarna met een half verlegen lachje er bij de dames mee rond ging.

„Een lieve, eenvoudige jongen," zei Jeanne, „haast te kinderlijk voor zijn leeftijd."

Suze knikte bevestigend en vertrok met een blaadje, waarop volgeschonken koppen stonden.

Aangezien het nu wel als vaststaand mocht worden aangenomen dat de Pa van het meisje van Straalen met twee a's erge rumathiek in zijn beenen had en Leontine Schandevel op dezen f eestelij ken openingsavond de eenige snakster naar Levensvreugde zou zijn, vond freule Tunberghe het maar het beste, dat de drie secties zich vooralsnog maar niet zouden constitueeren en deze eerste bijeenkomst eenvoudig het karakter zou dragen van een gezellig babbeltje.

„Een chocolade klatsch," zei freule Grevelduin „hè ja, dat kan best, eigenlijk moet je koffie drinken ee, as je kwaad wilt spreken, wat zeit u, juffrouw Amandelboom?"

„Versta niet gansch genau," zei de aangesprokene.

„Mit Sjokola, wird's kein richtige Kaffeeklatsch," verduidelijkte de ander.

Sluiten