Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

lijk besmeurd met chocolaresten, wanordelijk op.de bestuurstafel, ook lagen daar kruimels en bij de stoel waar Leentje Vis op zat, toen ze de schaal beschuitjes in haar schoot kreeg, was op 't kleed zelfs een heele wolk van suiker en beschuttkruim terecht gekomen, zoodat het leek of Leentje, ineeh verstrooid oogenblik, het kleed voor het tuinpad had aangezien en daar het, op veegsel van de ontbijt- Of koffietafel voor de vogeltjes had gestrooid. Op het vouwstoeltje onder de lamp lag Johan's boek, dat hij |n zijn dienstvaardigen ;ijver om Leontine even thuis te brengen, vergeten had in zijn zak te steken.

„Mogelijk verdwaald...." opperde Jeanne. : „Johan verdwaaltüiet," antwoordde mevrouw Lebeu, „bovendien, dat meisje woont in de Nieuwstraat, wat ruim gerekend nog geen tien minuten van hier is.

„Och er zal 't een of 't ander gebeurd zijn," zei Jeanne op geruststellenden toon..

„Ja, natuurlijk!" viel mevrouw. Lebeu zenuwachtig uit, „maar wat.... maar wat?Zoö meteen zijn ze nog samen vermoord. Je hoort niet anders als van moorden en treinroof^,. 't is afschuwelijk!..;.". ' , ,-.:>

; „Maar hier in de stad is er toch nog nooit...." meende Jeanne. ? -ï. ■ c -.. , "

„God!...." riep mevrouw Lebeu eensklaps uit, „daar krijg ik ineens een afgrijselijk vermoeden....!" *

„Wat dan?^.." fluisterde Jeanne, die bleek werd van * griezeligheid om het akelige gezicht, dat mevrouw Lebeu trok.

„Dat Belgische meisje.... Leontine Schandevel.... die naam lijkt me zoo „verzonnen" toe.... en ze was zoo onduidelijk en verward in haar verhalen.... als zij er door een bende eens op uitgestuurd werd, om jongelui te ver-

Sluiten