Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Tine begon zoo uitbundig en aanstekelijk te lachen, dat ze er allemaal door aangestoken werden.

„Ja," sprak van Berkel dan, „wij hebben eergisteren de annonce al gekregen, en dat is ook een van de redenen geweest dat ik in overleg met Trees eens even bij u aan» kom. We zouden het bruidspaar nog graag een beleefdheid willen bewijzen een diner of een instuif.... we moeten eens overleggen.... van den jongen van Heldenaer is in die richting niet veel te verwachten en zoo saai mag het nu toch niet afloopen...."

„Hè nee!" riep Carolien.

„Jij denkt, fan 'n bruiloft komt 'n bruiloft," plaagde Tine.

„O nee...." zei Carolien het hoofdje in den nek werpend „ik denk nog niet aan trouwen."

„As de ware Piet of hoe heet die pisang, maar komt," meende George.

„Die pisang noemen ze meestal Jozef," zei van Berkel.

„Ajakkes nee," zei Carolien, „als ik ooit een man neem, moet hij Adalbert of Florian heeten. Vind u dat geen mooie namen, juffrouw?" vroeg ze zich tot Marie wendend.

„Daar heb je Clara!" zei van Berkel plotseling wijzend op een dame die langs de ramen liep en erg inkeek.

„Nou sel je 't hibbe," sprak Sjors.

,,'t Is een dag vol verrassingen," merkte Marie op en dan tot Carolien, „Kind, wil je thee schenken? bi die kast daar vind je wel een snoeperijtje."

„Is de bruidegom niet thuis?" vroeg van Berkel voorzichtig en zacht aan Marie.

Deze haalde de schouders op.

Een oogenblik later trad Clara binnen.

Sluiten