Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„De bruid!" riep Tine.

„Leefe de bruid!" juichte Sjors.

Clara, die er een beetje moe en warm uitzag, deinsde even terug bij die verwelkoming, maar dan de menschen herkennend, lachte ze toch, zooals het een bruid betaamd, 'n tikje verlegen, maar uiterst gelukkig.

„Gut.... wat een bezoek hier!"

Dan ging ze handjesgevend rond.

„ Is Daad niet thuis?" vroeg ze aan Jeanne.

„Gut, ik weet het niet," antwoordde deze.

„Was hij niet aan 't station, om je af te halen?"

„Nee," pruilde Clara, nu een kinderstemmetje opzettend, „ik keek overal waar Daad was, toute Daad was er niet!" en dan weer gewoon, omdat haar kinderlijk krompraten meer verbazing dan waardeering wekte: „Hij heeft het zeker weer vreeselijk druk.... en dan is hij zóó verstrooid...."

„Dat zal 't zijn," sprak Marie met een tnstemmenden hoofdknik.

„Gut, George en Tine, wat leuk, dat ik jullie hier tref," zei Chya nu, terwijl ze plaats nam tusschen Jeanne en Tine ih.

„Nou...." antwoordde Tine, „Sjors most toch in de buurt zijn en toen je kaart nou kwam sig ik, nou gane me de jonge bruigom es fieleseteeren en jou inpesant ook, maar je was al vort, zee je broer."

Clara knikte.

„Ja, ik heb nog een paar inkoopen... voor mijn trousseau gedaan in Utrecht," zei ze met een kinderlijk verlegen lachje.

„Troes.... wet?" vroeg Sjors.

„Voor haar uitzet...." verklaarde van Berkel.

Sluiten