Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Carolien stond op. „Suiker en melk?" vroeg ze snibbig. „Zooals u het doet is het altijd heerlijk," zei Johan zacht.

Carolien haalde haar schouders op, ging naar de theetafel, kwam even later terug met een half vol geschonken kopje thee, het melkkannetje, de klontjes en het schaaltje pralines.

„Hier...." sprak ze, hem het kopje toereikend en de rest presenteerend. „Dan kunt u zich zelf bedienen."

Hij zag haar een beetje ondeugend smeekend aan.

„Och doet u het voor me.... ik ben zoo onhandig in die dingen...."

„O goed...." zei Carol kortaf, „asjeblieft!" Ze plenste het halve kannetje melk leeg in 't kopje, wierp er een stuk of zes klontjes in „Pralines er ook maar bij, zeker?" zei ze dan en tegelijkertijd schoof ze twee van die chocolaadjes in het boordevolle kopje.

„Ziedaar, nu zal 't wel naar uw zin zijn!"

„Voortreffelijk," zei Johan, „u is zeker op de kookschool geweest!

„U krijgt daar maar een zonderling kopje thee, geloof ik," sprak van Berkel, die met een half oor naar 't gesprek der jongelui had geluisterd.

„O, ik geloof, dat het heel lekker zal zijn, meneer," antwoordde Johan op zijn bedeesden toon en hij lachte wat verlegen.

„Ja...." zei Carolien, die weer ging zitten, „meneer was zoo ongedecideerd, toen ben ik maar handelend voor hem opgetreden."

„Ik geloof eigenlijk, dat zoo de Russische soep ism." zei Johan even proevend van de slobberige massa.

Sluiten