Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Sjors lachte, voor de eerste maal, sedert Deodaat's verdwijning, en schudde het hoofd.

„Johan," herhaalde van Berkel, „och zoo..., was Johan er....? Je weet wel Trees, dat jonge mensch met die plakpleister op zijn hoofd, dié er afviel..., ik heb het je verteld. Enfin dat is dan opgehelderd. Maar kind, nu ga jij als de drommel de menschen, die van avond zouden komen, afzeggen hoor; die aangesloten zijn, per telefoon en de rest mondeling of per briefje.... dadelijk...."

„Maar dat kan toch niet!" riep Carolien uit. „Al die menschen, die er op gerekend hebben! En kunnen we dan geen partij hebben zonder Deodaat en Clara;.*.?"

„Och nee.... onzin.... onzin....!" riep Trees zenuwachtig en ongeduldig uit.

„Je organiseert toch ook wel feesten ter eere van de .Koningin, zónder dat die er bij is!" hield Carolien vol.

„Ja, dat zal wel," sprak haar vader, „wacht dan maar tot 31 Augustus, maar nu moet je voortmaken hoor. 't Is al gek genoeg, maar hoe langer je wacht, des te gekker wordt het."

„Maar lieve gutsjes.... het kan niet," bezwoer Carolien. „AI de moeite, die de menschen Zich gegeven hebben! Sof ie en Kitty, die tot vannacht half twee aan hun costuum hebben zitten pikken..., en Gerrit, die voor dat Hocus-Pokus-nummer expres een reis naar Amsterdam heeft gemaaktr en Mies en Jenny en Anna en Else, die al de pakjes klaar hebben voor Nanki-Panki.... als ik die nu, een paar uur voor het begin, nog moet afzeggen.... ik schaam me dood..., ik durf nooit meer op de tennisclub komen... en dan het idiote motief... omdat de bruigom..."

„Plotseling ongesteld is geworden," viel van Berkel in, „en dat is volstrekt geen jokken ook; dat plotselinge ver-

Sluiten