Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

om neutraal te blijven, in geenen deele.beroepen.

Het was intusschen reeds geruimen tijd een Mt* dat de gevoelens van Italië voor Oostenrijk-Hongarije minder hartelijk waren. Het waren nog wel bondgenooten, maar geen vrienden meer. Itajhe had in de herinneringen aan 1859 een oude grief. Het achtte zijn belangen benadeeld of bedreigd, door Oostenrijk's annexatie van Bosnië en de Herzegowina. Bn hoezeer er over Tunis, Marokko en Tripoli ook met Frankrijk meermalen wrijving ontstaan was, was ItahVf in 1914 toch jegens dit land meer vriendschappelijk gezind dan jegens Oostenrijk-Hongarije. Zoolang San Giuliano m Italië minister van Buitenlandsche Zaken was, bleef de onzijdigheid bestaan. Maar toen hij op 16 October 1914 overleden en opgevolgd was door Sonnino, begon Italië zeer verregaande eischen nopens afstand van Oostenrijksch gebied te stellen; waaraan wel ten deele, doch niet ten aolle kon worden voldaan. Op 25 April 1915 beloofdede Driebond aan Italië o.m. geheel Tirol, tot aan den Brenner en het geheele Oostenrijksche kustland van de Isonzo tot de Narenta. Maar het was nog, niet genoeg. Op 4 Mei 1915 had door Italië de opzegging van het bondsverdrag plaats. Salandra's beroemd woord, dat zijn land gedreven werd door sacro egoismo zegevierde; op 23 Mei 1915 volgde Itahë's oorlogsverklaring aan Ocetenrijk-Jiongarije.

Tot opheldering van haar houding en van haar besluit om neutraal te blijven had de Italiaansche regeering ^Écht-op 1 Augustus 1914 op het standpunt gesteld, dat Oostenrijk-Hongarije Servië had aangevallen, en dat zij den casus foederis niet aanwezig achtte, omdat die berustte op het beginsel van verdediging. .

Op 2 Augustus 1914 richtte de koning van Italië, Victor Emanuel III, nog een telegram aan keizer

Sluiten