Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

hun begrijpelijk vooroordeel hadden opzijgezet voor de maatschappij en toen diezelfde tot bezinking gekomen wetenschappelijke samenleving weer heftig verlangde naar de kunst „als een troost; een zielevoedsel, een levensveredeling", zie toen erkenden zelfs de hoogste talenten — zij rhisschien het eerst — dat een kunstenaar zich niet moet opsluiten in een „ivoren toren", maar dat hij evenals de groote mannen uit onzen gouden glorietijd, staande temidden van het om hem bruisende maatschappelijke leven, den polsslag van den eigen tijd moet kunnen voelen, dat een kunstenaar verstaan- moet voor de menschheid te leven. . , ,

Toen dit klaar en duidelijk doorgedrongen waStot] de schilders en architecten, tot de musici en schrijvers, tot de „tooneelisten" en de „nijveraars" gingen zij ...i„ra«onininnan c+irhfon Hip Hoor het houden van

tentoonstellingen ook het publiek op de hoogte hielden! van wat er omging en in „eigen" organen zetten zijl hun positie, denkbeelden en idealen uiteen. Dit brachtl langzamerhand een toenadering tot stand tusschen vele j kunstenaarsvereenigingen, die tegenover dfe maai-! schappij dikwijls gemeenschappelijk front maakten,! tegen wat klein en droogstoppelacbtig was en zoo brachten gemeenschappelijke belangen tegenover de maatschappij de Nederlandsche kunstenaars samen in het Verbond van Nederlandsche Kunstenaars, dat reeds! een tweetal congressen mocht organiseeren.

Vooral het laatste congres (gehouden te AmsterdanH 20 21 en 22 December 1915) beschouw ik om zijn algemeene nationale strekking als een mijlpaal op den I weg der vaderlandsche „Heimatpflege". Niet alleen, dat de belangstelling aanwezig was bij hen, die| rechtstreeks belang hadden bij dit congres en af arvaM door donateurschap deden blijken, maar verbhidenfj groot was het aantal zoogenaamde leeken, allerlei! intellectueelen, die aan de besprekingen deeln^neMJ Immers van hoe groot belang voor de samenleving is het niet, dat wanneer er geen kunstenaars genoeg zijn tot leering van veel wat het leven mooier en ri]ker|

Sluiten