Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ff |*

P. C. BOUTENS

AL DAT LACHEN

Al dat lachen en -schreien van anderen, En de heele wereld niet te veranderen, Die heb ik nu vaarwel gezeid Voor alle tijd.

Neen, de lichte, wreede dagen, Kunnen mijn oogen niet verdragen; Die gaan nu maar zien geslotene Lieve dingen al, ééns genotene.

Mij troost klaar weten, dat over mij zijn Open als vaste-sterreschij n Uw oogen ver, niet te bereiken, Maar die niet wijken.

Ik zal maar wezen in koude wereld groot

Kleine vertelling van bloemen vlamrood

Op stille boschplek, waar menschstappen even opklinken,

Dra verzinken.

(Uit: Verzen).

Sluiten