Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ruimte was achtergebleven en dat hij nu duidelijk herkende:

„De oude asceet, met wien ik te Rajagaha overnachtte en dien ik dwaas noemde — dat was dus de Volmaakte zelf! O, ik verblinde! Was er wel ooit iemand zoo verblind als ik? Waar ik naar verlangd heb als de hoogste redding, als de verlossing zelf, dat heb ik alreeds milliarden van jaren bezeten!" En als een aandrijvende wolk kwam het beeld hem nader en hulde hem in een lichtenden nevel.

VIJF EN VEERTIGSTE HOOFDSTUK. Wereldnacht en werelddageraad.

Zooals in een feestzaal, waar alle flambouwen en lampen zijn uitgedoofd, in een hoek voor een godsbeeld nog een kleine lamp staat te branden, Zoo bleef ook Kamanita in den wereldnacht alleen achter.

Terwijl zijn stoffelijkheid was gehuld in de astraalstof van het Buddhabeeld, was zijn geest gehuld in de Buddhagedachte en dit was de olie, die de vlam dier lamp in stand hield. Het gansche gesprek, dat hij eenmaal in de hal van den pottenbakker te Rajagaha met den Verhevene gevoerd had, kwam hem nu weer in herinnering, zin voor zin, woord voor woord. -En nadat hij het in zijn geheel had doorloopen, begon hij weder van voren af aan. Iedere zin was hem als een

Sluiten