Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

dom van het levend groen, of een dicht gewelf, waar geen zonnestraal in doordringt en waaronder zelfs op den middag een plechtige schemering heerscht. Uiti het diepst dezer nooit betreden wouden galmen van tijd tot tijd onbeschrijfelijke geluiden : gemauw van boschkatten, gehuil van wolven, woest gebrul van panters en leeuwen; snaterende spotkreten, afgewisseld door scherp krassend gefluit; vroolijke gezangen vol melodie, harmonische klaagtonen, of stemmen van toorn, woede en verschrikking van de duizende wilde dieren die er in huisvesten.

Heeft men lang genoeg als man tegen man, met dit woeste nimmer ontgonnen natuurwoud gestreden, met de bijl in de eene en de brandfakkel in de andere hand, zich te midden van dezen chaos duim voor duim en voet voor voet een opening gemaakt, dan heeft men eindelijk een pad gevonden dat zich moeilijk laat beschrijven, maar nog moeilijker bewandelen : nu eens kruipende over den duizendjarigen afval van blad, dood hout, rottende boomstammen of vogeldrek, sedert eeuwen opeengehoopt, dan eens springend of klauterend, van tak tot tak en van boom tot boom, alsof men in de lucht wandelde. Wee hem, die een oogenblik verzuimt om te letten op alles wat hem omringt, of het oor sluit voor het onzichtbaar gevaar I Want behalve de hindernissen door het plantenrijk in den weg gelegd, heeft men den vergiftigen beet te vreezen der slang die men in. haar schuilhoek verstoort, of den onverbiddelijken aanval van het wild gedierte dat men verontrust. Bovendien moet men zorgvuldig letten op den kronkelloop van iedere rivier of beek, of verraderlijk moeras, dat zich onkenbaar onder den onveiligen bodem verschuilt ; overdag, zoo de gelegenheid ook dit nog gedoogt, moet men zich richten maar den stand der zon, en bij nacht naar de maan of naar het kompas; want als men ooit in zulk een bosch verdwaald raakte, kwam men er onmogelijk weder uit; geen doolhof van Dedalus zonder een leidraad van Ariadne ware zoo gevaarlijk als dit.

Is men ten laatste geslaagd om al deze moeilijkheden en gevaren en duizenden anderen die wij niet konden beschrijven, te doorworstelen, dan komt men aan een ruime vlakte, aan alle zijden door wouden omsloten en in welks midden zich een Indiaansche stad verheft.

Met andere woorden, men bevindt zich voor een dier geheimzinnige verblijven, in welke tot hiertoe nog nimmer de voet van een Europeaan was binnengedrongen, wier juiste ligging men zelfs niet wist te bepalen, en waar, volgens de verzekering der Indianen, sedert de verovering van Mexico het laatste overschot van de beschaving der Azteken zich heeft teruggetrokken.

De fabelachtige verhalen die door sommige reizigers over de onberekenbare in deze steden begraven schatten werden uitgestrooid, hebben de begeerte van tallooze gelukzoekei s gaande gemaakt, en vele hunner hebben op verschillende tijden beproefd om het verloren pad naar deze koninginnen der prairiën en der Mexicaansche wildernissen terug te vinden. Andere avonturiers, alleen gedreven door de onweerstaanbare nieuwsgierigheid die de zwerfzieke verbeelding van sommige menschen ontvlamt, hebben inzonderheid sedert de laatste vijftig jaren, zich aan het opsporen dezer Indiaansche steden gewaagd, maar zonder dat een dier ondernemingen met goed gevolg werd bekroond. Enkelen zijn geheel terneergeslagen en ontmoedigd van hun vermetele reis naar het onbekende teruggekeerd; maar een groot aantal hebben hun lijken op den bodem van steile rotskloven of in de quebradas

Sluiten