Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

vrijding onderhielden, durfde Laura den naam van don Miguel niet uitspreken, en met een bedeesdheid waarvan zich de reden licht laat vermoeden, veinsde zij geheel op haar vaders invloed te steunen. Luisa daarentegen kwam er rond voor uit, dat den moed en ijver bereids door don Miguel aan den dag gelegd, voor haar een genoegzame waarborg was, en dat de man die haar reeds eenmaal had gered, haar gewis ook nu weder zou te hulp komen.

Laura, om goede redenen, door haar vriendin nooit ingelicht omtrent de groote verplichting die zij aan den jonkman had, begreep dus niet welk verband er kon bestaan tusschen hem en haar toekomstig lot, en vroeg aan Luisa meermalen om nadere opheldering. Deze echter zweeg over dit punt of ontweek telkens hare vraag.

„Inderdaad, lieve vriendin," zeide Laura, „gij spreekt gediirig van don Miguel, en zonder twijfel zijn wij aan hem. wegens den dienst dien hij ons bewezen heeft, grootelijks verplicht; maar nu is zijn rol bijkans afgeloopen, en mijn vader, wanneer hij door hem van onzen tegenwoordigen toestand kennis bekomt, zal ons spoedig komen verlossen."

„Querida de mi corazon — mijn allerliefste hartje," antwoordde dona Luisa, haar mooi hoofdje schuddend, „wie weet waar uw vader zich op dit oogenblik bevindt; ik voor mij hoop steeds op don Miguel, omdat hij ons zoo geheel uit eigen beweging en zonder eenige hoop op belooning beeft gered; hij is veel te getrouw en te edelmoedig om een onderneming te laten varen die zoo wel door hem begonnen is."

Dit laatste gezegde werd met zooveel overtuiging geuit, dat Laura verwonderd de oogen opsloeg en haar vriendin zoo doordringend aankeek, dat deze onwillekeurig een blos kreeg en de oogen neersloeg.

Laura sprak niet, maar vroeg zich zeiven in stilte: wat toch de reden kon zijn waarom Luisa zoo hartstochtelijk partij koos voor iemand die niet werd aangevallen en aan wien hare vriendin bijna geen verplichting had, ja dien zij nauwelijks kende ?

Van dezen dag af, als bij stilzwijgend akkoord, spraken zij niet meer over don Miguel en werd zelfs zijn naam tusschen haar niet weder genoemd.

Het is wel een zonderling maar toch onbetwistbaar verschijnsel, dat de geestelijken of priesters, in alle landen en tot welken godsdienst zij ook behooren, steeds begeerig zijn om proselieten te maken, en dit soms te dringender en onbescheidener naarmate hun geloof minder aannemelijk is en minder aanspraak heeft op zedelijke overtuiging. De Amanani van QuiepaTani althans had dezen trek met de meesten zijner broederen gemeen, en liet geen gelegenheid voorbijgaan om de twee Spaansche meisjes tot den dienst der Zon over te halen. Met groote verstandsgaven bedeeld en voor zich zeiven hoogelijk ingenomen met den godsdienst die hij beleed, bovendien een bittere vijand van al wat Spaansch was, vatte hij reeds, zoodra Addick hem de zorg voor de jonge meisjes toevertrouwde, het voornemen op om haar tot priesteressen der Zon te maken. Dergelijke bekeeringen zgn in Amerika niet zonder voorbeeld, en het ongerijmde of liever monsterachtige dat daarin \om ons gevoel gelegen is, schijnt in dit land iets geheel natuurlijks.

De Amanani richtte dus zijn plannen in tot bereiking van dit doel. De jonge meisjes spraken geen Indiaansch; hij, van zgn kant, kende geen woord Spaansch; maar dit groote bezwaar wist de opperpriester spoedig uit den

44

Aimard. Spoorzoeker. 6e dr. JJS

Sluiten