Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zouden kunnen verraden. Alle openingen werden dichtgemaakt, de gebogen riethalmen hersteld, de van een geschoven lianen en struiken weder bijeengevoegd en na deze gepaste voorzorg zou niemand hebben kunnen vermoeden dater een troep menschen was doorgegaan. i

Daarop verzamelden zij een goeden voorraad dood hout om vuur te stoken alsmede ocofe-takken voor fakkels, en trokken de grot binnen met het Vaste voornemen om eindelijk de rust te genieten waaraan zij zoo veel behoefte gevoelden.

Al deze toebereidselen hadden tijd gevorderd en de nacht was reeds een goed eind heen, eer onze vrijbuiters, na het gebruik van een mageren, in der haast klaar gemaakten maaltijd, in hun mantels gewikkeld zich op den grond uitstrekten, en met de voeten naar het vuur, het hoofd op een hoon dorre bladeren en de hand aan de buks, eindelijk insliepen. Niets stoorde dien nacht hun slaap, die nog aanhield toen de eerste stralen der zon den oostelyken gezichteinder reeds kleurden met een purperen gloed

Loer-Vogel werd het eerst wakker en wekte terstond zijn kameraden

De Vliegende-Arend was niet in de grot.

Zijn afwezigheid maakte den jager echter niet engerust. Hij kende den bachem te goed om van den eerlijken Comanch verraad te vreezeh ■ „Staat op!" riep hij tegen de slapenden. „De zon is al op, wij hebben lang genoeg geslapen, het wordt tijd om aan onzen arbeid te denken "

Oogenblikkeljjk was ieder op de been.

De jager had zich in den Sachem niet bedrogen; nauwelijks was hij bezig met het vuur aan te leggen om het ontbijt gereed te maken, of de VliegendeArend verscheen. Hij droeg op zijn schouders een heerlijken eland! dien hij stilzwijgend op den grond wierp, en zich toen naast de Wildê-Roos neerzette.

„Te duivelt hoofdman," zei Loer-Vogel verrast, „gij zijt een man van de voorbaat, uw jachtbuit is welkom, onze levensmiddelen begonnen mooi op

De Comanch grinnikte van pleizier over deze aanmerking, maar verder antwoordde hy niet ; gelijk al de lieden van zijn stam, sprak de Indiaan alleen in geval van dringende noodzakelijkheid of wanneer het gesprek een meer ernstige wending nam.

Op een wenk van den Canadees, begon Domingo, die een ervaren jager was, onmiddellijk den eland de huid af te stroopen.

De pemmican de pueso, en het Indiaansche koren bleven onaangeroerd m de alforjas (knapzak), dank zij den sappigen hertebouten, die Domingo zoo behendig van het wildbraad had afgesneden, en die óp een rooster gebraden aan allen een uitmuntend ontbijt verschaften; dit festijn werd bekroond met eenige droppels pulque, waaraan echter de Vliegende-Arend en zyn vrouw, volgens de gewoonte der Comanchen die geen sterken drank gebruiken, weigerden deel te nemen.

Daarna werden de pijpen en cigarettes opgestoken en ieder begon stilzwijgend te rooken. 8

Loer-Vogel overwoog bij zich zeiven welk plan hij volgen zou, terwijl Domingo en Bermudez hét noodige voor hun vertrek gereed maakten; toen zy hiermede gedaan hadden, besloot hij eindelijk te spreken

„Caballeros," zeide hij, „wij zijn hier op de plaats waai- onze tocht eigen-

Sluiten