Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

andere weer, die om zichzelf heendraaiden, zonder dat men bemerken kon waardoor zij deze wendingen maakten; eindelijk waren er ook zonder masten' zelfs zonder zeilen, maar die hadden een schoorsteen, waaruit een dwarrelende' rookkolom ten hemel steeg; deze bewogen zich met groote snelheid in alle richtingen en heten in het gele water voren van wit schuim achter.

— Het is thans vloed, zei Vitalis, mij het antwoord gevende, zonder dat ik hem de vraag gedaan had; er zijn daaronder schepen, die uit volle zee komen en een lange reis achter den rug hebben; deze zijn verkleurd en bijna verroest: er zijn andere, die eerst de haven verlaten, in het midden der rivier liggen om zich zelf draaien en met behulp van hun ankers steeds den steven bieden'aan den opkomenden vloed. Die, welke zooveel rook geven, zijn sleepbooten.

Welke vreemde woorden waren dit voor mijl Welke nieuwe gedachten rezen voor ■ mijn geest. Toen wij de brug bereikt hadden, die Bastide met Bordeaux verbindt, had Vitalis den tijd nog niet gehad om mij zelfs maar op een honderdste gedeelte van mijn vragen, die ik hem doen wilde, een antwoord te geven.

Tot nog toe was ons verblijf in dorpen nooit van langen duur geweest, want door den aard van onze voorstellingen waren wij wel genoodzaakt dagelijks een andere plaats te zoeken, om telkens een nieuw publiek te hebben. Wanneer wij de vier of vijf stukken, waaruit ons repertoire bestond, gespeeld hadden, dan moesten wij weer van voren af beginnen. Maar Bordeaux was een groote stad, waar wij dikwijls van publiek konden verwisselen en gerust drie of vier voorstellingen konden geven, zonder dat de toeschouwers ons zouden uitfluiten.

Van Bordeaux zouden wij naar Pau gaan. Ons reisplan voerde ons over het uitgestrekte moeras, dat zich van de>haven van Bordeaux tot aan de Pyreneeën uitstrekt en de Landes heet. Hoewel ik niet de muis uit de fabel ben, die bij alles, wat zij ziet, verbaasd is, of haar verwondering en schrik daarover te kennen geeft, kreeg ik toch den eersten dag een schrik, die mijn meester dikwijl