Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

dame met een edel, eenigszins droevig voorkomen, en een knaap van mijn leeftijd ongeveer en die mij toescheen te liggen, terwijl de dame stond.

Zeker was het de knaap geweest, die bravo had geroepen.

Spoedig was ik van mijn verrassing bekomen, want er was niets in die verschijning, dat mij bang maakte; ik nam mijn hoed af om te bedanken voor de toejuiching.

— Speelt ge voor uw pleizier? vroeg de dame mij in een vreemden tongval.

— Ik deed het om mijn troepje te oefenen en ook om mij eenige afleiding

te bezorgen. De knaap wenkte de dame, die zich over hem heen boog.

— Wilt ge nog wat spelen? vroeg de dame, het hoofd opheffende.

Of ik nog wat wilde spelen! Spelen voor een publiek, dat mij zoo juist van pas kwam. Ik liet mij niet bidden.

— Wil u een dans of een comedie? vroeg ik.

— O, een comedie! riep de knaap.

Maar de dame zei, dat zij liever een dans wilde zien.

— Een dans duurt zoo kort, zei de knaap.

— Na den dans kunnen wij verscheidene toeren verrichten, zooals die in het paarden spel te Parijs vertoond worden, indien het geëerde publiek dit verlangt, zei ik.

Dit was een uitdukking van mijn patroon en ik trachtte die met evenveel waardigheid te uiten. Bij nader inzien was ik blij, dat men de comedie niet verlangd had, want ik zou vrij wat moeite hebben gehad om ze behoorlijk van stapel te doen loopen, vooreerst omdat Zerbino er niet was en ook, omdat ik de costumes en hetgeen er verder bijhoorde, miste.

Ik nam dus mijn harp en begon een wals te spelen. Dadelijk sloeg Capi zijn twee pooten om het lijf van Dolce en zij begonnen rond te draaien op de maat Daarop deed Joli-Coeur een dans alleen. Toen volgden de andere stukken, die wij konden uitvoeren en wij voelden onze moeheid niet meer. Wat mijn acteurs betrof, die begrepen zeker, dat zij voor al hun moeite een goed maal zouden krijgen en zij deden evengoed hun best als ik.

Opeens, te midden van een der kunstverrichtingen, zag ik Zerbino uit het kre