Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

en alles waggelt mij voor de oogen, en 's nachts zelfs in mijn slaap, lig ik te steunen en te kermen. Nu geloof ik zeker, dat ik over een dag of vier wel naar het gasthuis zal gezonden worden; want ge begrijpt, een jongen die 's nachts lastig is, hindert ook de anderen en Garofoli wordt niet gaarne gehinderd. Hoe gelukkig, dat hij mij een slag met zijn stok gegeven heeftl Zeg nu eens eerlijk, of ik niet erg bleek zie? Terwijl hij dit zei, ging hij vlak voor mij staan, en keek mij strak aan. Ik had nu geen reden om langer te zwijgen; toch wilde ik hem niet de volle waarheid zeggen, en hem bekennen welk een akeligen indruk zijn groote glinsterende oogen, zijn magere ingevallen wangen en zijn bleeke lippen op mij maakten

— Ik geloof wel, dat gij ziek genoeg zijt om naar het hospitaal te gaan.

— Eindelijkl En met zijn hinkend been trachtte hij een buiging te maken Daarop ging hij weer naar de tafel en begon deze af te vegen.

— Nu heb ik genoeg gepraat, zei hij, Garofoli komt zoo dadelijk thuis, en dan viadt hij niets gereed; nu gij meent, dat ik genoeg slaag heb gehad, om naar het hospitaal te gaan, nu is het ook niet langer noodig om er meer bij te krijgen: dat zou slechts verloren moeite zijn en bovendien schijnen die, welke ik thans krijg, mij veel harder toe dan de klappen, die hij mij eenige maanden geleden gaf. Terwijl hij sprak, liep hij hinkende om de tafel en legde de lepels en vorken op hun plaats. Twintig borden telde ik, dus twintig kinderen had1 Garofoli onder zijn leiding; daar ik slechts twaalf bedden zag staan, sliepen zij dus zeker twee aan twee. En welke bedden waren het! Geen lakens, maar versleten wollen dekens lagen erop, die zeker uit een stal afkomstig waren, toen zij niet warm genoeg meer waren voor paardendekens.

— Is het overal zooals hier? vroeg ik angstig. — Waar overal?

— Overal, waar men knapen huurt

— Dat weet ik niet; ik ben nooit ergens anders geweest, maar tracht gij ergens anders te komen.