Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zelf het huis naast gebouwd. De persoon, die hem den grond had afgestaan, had hem ook geld geleend, om hem in staat te stellen, zich de noodige gereedschappen aan te schaffen, die hij voor zijn arbeid noodig mocht hebben. Alles zou binnen de vijftien jaar worden betaald door een jaarlijksche aflossing Tot nog toe had hij jaarlijks deze aflossing kunnen betalen, door ijverig te werken . en zeer zuinig te leven. Die geregelde aflossing was vooral onvermijdelijk, daar zijn schuldeischer de eerste de beste gelegenheid zou aangrijpen, om den grond en het huis terug te nemen en natuurlijk ook de tien aflossingen, die hit reeds ontvangen had. tevens te behouden; het scheen zelfs een speculatie van hem te zijn en daar hij overtuigd was, dat in vijftien jaren wel ééns een dag zou aanbreken, waarop Acquin zijn schuld niet zou kunnen voldoen, had hl deze speculatie durven wagen, zonder bevreesd te zijn daarbij te verliezen — terwijl zijn schuldenaar daarentegen altijd gebonden bleef.

Eindelijk was dan die dag gekomen, dank zij den hagelslag.

Wat zou er nu gebeuren? Niet lang verkeerden wij hieromtrent in onzekerheid, want den anderen dag móest de tuinman juist een gedeelte weder aflossen met de opbrengst van zijn planten. Wij zagen toen een in het zwart gekleed heer binnentreden, die er niet heel beleefd uitzag en ons een verzegeld papier overhandigde, waarop hij eenige woorden schreef op een oningevulden regel

Het was een deurwaarder. 6 '

Tan dien dag af bezocht hH ons dagehjks en eindelijk leerde hij zelfs onze namen kennen. - Dag Rémi, zei hij, hoe maakt het Alexis, en hoe gaat het jnffrouw Martha? °

Hij gaf ons dan lachend het verzegeld papier, alsof wJ| de beste vrienden met hem waren. — Tot weerziens, jongens. «SI

— Loop naar den drommel!

Acquin bleef niet meer thuis; hij ging dagelijks naar de stad. Waar ging hS heen? Dat wisten wij geen van allen, want al vertelde hij ons vroeger alles thans zweeg hij meestal. Hij ging naar advocaten, misschien ook naar da rechtbank. De gedachte daaraan alleen deed mij huiveren; Vitalis was ook voor de rechtbank verschenen en ik wist nog al te goed, wat het gevolg geweest was. .

Bij hem duurde het veel langer, eer hij den uitslag vernam; de gansche winter verliep er zelfs mede. Daar wij niet in staat geweest waren om onze serres te herstellen, begonnen we in den tuin groenten en bloemen te planten die onder den blooten hemel gekweekt konden worden; deze brachten echter niet veel op, maar in elk geval was het toch een kleine verdienste en bezorgde het ons werk Op een avond kwam Lize's vader tehuis, treuriger gestemd dan ooit

— Kinderen, sprak hij, het is met ons gedaan

Ik wilde mij verwijderen, want ik begreep, dat iets gewichtigs zou gebeuren daar hij uitsluitend tot zijn kinderen sprak en ik meende, dat ik onbescheiden handelde, als ik daarbij bleef.

— Maar hij wenkte mij te blijven.

— Behoort gij ook niet tot mijn gezin? vroeg hij. Hoewel gij nog niet oud genoeg zijt om hetgeen ik u ga mededeelen te begrijpen, zijt gij reeds meermalen door het ongeluk beproefd geworden om mijn bedoelingen te vatten Kinderen, ik ga u verlaten.

Deze woorden werden door een uitroep en een kreet van smart beantwoord Lize wierp zich snikkend fn zijn armen.

.r.9' Sij begrijpt, dat ik niet vrijwillig besluit om zulke goede kinderen als grj zijt te verlaten en mijn lieve Lize niet meer te zien. Hij drukte Lize met kracht tegen de borst.

— Maar men heeft mij tot betalen veroordeeld en daar ik geen geld heb gaat men hjfer alles verkoopen en waarschijnlijk'zal dit zelfs niet toereikend zijn en zal ik naar de gevangenis moeten gaan, waarin ik dan vijf jaren blijven moet; daar ik het niet met mijn geld doen kan, zal ik mijn schuld met miin lichaam, met mijn vrijheid moeten aflossen.

Wij begonnen allen te weenen.

— Ja, dat is heel treurig, maar er valt tegen de wet niets te doen en het is de wet; vroeger was deze nog strenger, zei mij een advocaat; als toen een schuldenaar zijn schuldeischers niet betalen kon. dan hadden deze het recht zijn lichaam in stukken te snijden en het tusschen elkander in zooveel deelen te verdeelen, als zij maar wilden; mij zet men eenvoudig in de gevangenis; binnen

Sluiten