Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

merrijk bosch, ondanks de nabijheid van de zee. Het is gebouwd op een terras, ooor de natuur zelve gevormd; het heeft de gedaante van een kubus en op eiken hoek staaf een zware ronde toren. De twee gevels naar het zuiden en westenTgekeerd zijn bedekt met slingerplanten en klimmende rozen; die van tóïXÏiSta met klimop, met stammen zoo dik als een mensch, die geUüTnvan zijn hoogen ouderdom. Al de zorgen van de tuinlieden zijn noooS om te* verhoeden, clat zijn weelderige groei door het donker loof de arabef ken en andere ornamenten bedekt, die zoo kunstig gebouwen zijn in den Sen steen? welke de vensters en deuren omlijst. Het is door een uitgestrekt oark omringd Daarin groeien oude boomen, die nooit gesnoeid zijn en beken, wSe SSeffiacnt schenken aan altijd groene grasperken, stroomen er doorheen In een bosch van hoog opgaand hout nestelen oude kraaien die eiken nacht door haar gekras het begüiTen het einde van den dag verkondigen. Op dit oude kasteel van Milligan-Park woon ik nu met mijn familie: mijn

^wfz'ijn1daaT sedert zefmlaXn gevestigd. Vele uren heb ik reeds doorg£ bracht in de bibliotheek, waarin de oude archieven, de eigendomtitels en de femnienLieren bewaard worden. Ik zit daar aan een groote eikenhouten tafel, zTar^ van ouderdcl, en schrijf. Maar het zijn niet de archieven of famüiepapteren, welke ik zoo nauwkeurig naga, maar het boek mijner eigen geschiedenis dat ik doorblader en in orde breng.

WM zullen ons eerste kind laten doopen onzen kiemen Mattia, en bij gelecenheid van dien doop, die op het kasteel mijner vaderen allen vereenigen zal, die miinvrienden wfren indagen van tegenspoed, wil ik het verhaal geven Jan m in Weva^len? waarin zij een rol hebben gespeeld, als een bewijs mijner dankbaaVS^ de hulp, die zij mij hebben verleend, of voor de liefde, die zr^he^arme verloren kind hebben aan den dag gelegd. Als ik een hoofds uk af had zond ik het naar Dorchester, naar den lithograaf en enkele, dagen later ontving ik de gesteendrukte kopieën van mijn handschrift om aan ieder dei gasten er één te geven. Die bijeenkomst is een verrassing, die ik hun heb berekil ook voor mbn vrouw, die dan haar vader zal weerzien en haar zuster, en haar brolrfen haar tante, welke zij niet verwacht; alleen mijn moeder en miin" broer rijn in het geheim. Als er niets tusschenbeide komt zullen a ten dezen avond onder mijn dak doorbrengen en ik zal het genot smaken hen allen

^ëentketVal ïan dat feest ontbreken, want hoeveel men ook me.f geld kan dnen het kan 't leven niet teruggeven aan hen, die niet meer zijn. Arme, dierbare Se meester! Wat zou ik gelukkig geweest zijn, als ik o een rustigen ouden dag had kunnen bezorgen! Gij zoudt u kunnen ontdaan hebben van uw p i v a uw schapevacht en uw fluweelen buis; gij zoudt niet meer het „vooru kinderen^' geroepen hebben. Een ouderdom door allen geëerbiedigd zou u zi n geschonken gH zoudt uw indrukwekkend grijs hoofd met fierheid kunnen onheffenurnuTvroegeren naam weer kunnen aannemen. Vitalis, de oude zwervehn?zou wier Carlo Balzani, de beroemde zanger, zijn. Maar wat de onverMddeliike dood[ u niet vergund heeft, heb ik althans voor uw nagedachtenis gedaantParijs opTet kerkhof Montmartre is de naam gebeiteld op het gedenkteeken damijnmoeder op mijn verzoek voor u heeft opgericht; en uw borstbeeld te brons naar de portretten uit den tijd van uw roem herinnert uw naam aan hen die u hebben toegejuicht; een afbeeldsel van uw borstbee d is voor rnhgeaoten het staat daar voor mij, en terwijl ik het verhaal schrijf van mijn eersteteren van beproeving, toen de loop der gebeurtenissen zich begon te onSkK bebbeTmijn ooV vaak de 4e ^r^f^^S^ ik zal u nooit vergeten, wees daar zeker van; indien ik in dat gevaaiiijK uju ^ van een aaniltehzelf overgelaten kind, nooit gestruikeld of gevallen ben, ffirhTarnVerschiüSigd. aan uw lessen, aan uw voorbeeld mijn dferbare oude meester! en op elk feest zal uw plaats in eere worden gehou

'MkaTdafr klfmV moeder do" de zaal met de familieportretten; de jaren; hebbed haa\ schoonheid niet doen verwelken, en zij is in mijn oog nog dezelfde,;, ate toen ik haar voor de eerste maal aanschouwde, onder de veranda van De Z w a an met haar edel gelaat, zoo zacht en schoon; maar dat waas van zwaarmoedigheid, dat het toen overtoog, is geheel verdwenen Zij leunt op den arm van Arthur, want thans is het de moeder met meer,

Sluiten