Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Jan echter deed dit nooit. Integendeel hij had den hond altijd aangehaald, hem zelfs van tijd tot tijd koekjes en vleesch gegeven en zoodoende was hij langzamerhand goede maatjes met hem geworden. Daarom kwam het beest nu, zoodra hij hem riep, vroolijk, kwispelstaartend naar hem toe. De aanwezigheid van den hond bracht onzen held op een idee. „Jij oude jongen, zult mijn bezoek bij je meester aankondigen", zeide hij. Dadelijk ging hij onder een lantaarnpaal staan, scheurde een velletje uit zijn opschrijfboekje en schreef er met potlood op :

„Jan Robin, buurman van een Franschman, die „een groot geleerde schijnt te zijn, verzoekt afscheid „van zijn landgenoot te mogen nemen vóór zijn vertrek naar Frankrijk. Hij wacht buiten".

Na dit eigenaardig briefje in vieren gevouwen te hebben, bevestigde hij het met een stukje touw aan den halsband van den hond en beduidde het dier door teekens, dat het naar zijn meester moest teruggaan. Jim, met de schranderheid eigen aan zijn ras scheen dadelijk te begrijpen, wat er van hem werd verwacht. Hij stak zijn neus in den wind, maakte zich voor den sprong gereed en voordat Jan het wist verdween hij achter de schutting*.

Jan, die met ingehouden adem luisterde, hoorde het geluid van een open en dichtgaande deur.

„Ziezoo", zeide hij, „de gek heeft mijn brief je gekregen, het zal mij benieuwen of bij mij nu open zal doen".

In afwachting van hetgeen komen zou, ging hij voor de tuindeur staan. Hij wachtte, een kwartier een half uur, maar tevergeefs, de deur werd niet geopend.

Een andere jongen, minder koppig dan onze held, zou zich tevreden hebben gesteld met deze ervaring, op zich zelf reeds vrij gevaarlijk, maar Jan behoorde nu eenmaal tot 'die naturen, die zich niet door moeilijkheden van hun stuk laten brengen. Zijn verlangen, om met dezen gek in aanraking te komen, werd er des te grooter door.

„Hij wil mij niet ontvangen", mompelde hij, „welnu dat zullen wij dan eens zien. Ik zal kalm over de schutting

Sluiten