Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

schoten en onverwacht aangevallen schip. Jan was van plan geweest zijn post te verlaten om te gaan zien, wat er gebeurde.

Doch zijn chef ging voor de deur staan en belette hem dit, terwijl hij uitriep :

„Neen, mijn jongen, geen stap verder, wij zijn in gevaar en' hebben dus niet het recht onze toestellen te verlaten, dat zou desertie zijn. Onze plicht gebiedt ons hier te sterven. Bovendien zal men ons spoedig noodig hebben".

Nauwelijks had de telegrafist Jan zoo onverbiddelijk op zijn phcht gewezen of de deur werd opengegooid en een officier stormde binnen, uitroepende :

„Onmiddellijk ! het noodsein en geen oogenbhk langer wachten, wij zinken !"

Zonder verdere uitlegging, rende hij daarna weg. De telegrafist begon onmiddellijk de drie over de geheele wereld bekende letters S.O.S. door het hemelruim te seinen.

Iedereen, die deze drie onheilspellende letters opvangt, weet dat er ergens op de onmetelijke zee menschelijke wezens in gevaar verkeeren. Men weet, dat op hetzelfde oogenbhk zij, van wie deze noodkreet komt, strijden voor het behouden van hun leven en reikhalzend uitzien naar

hulp. *fm <

Dangzamerhand voelde Jan, dat het schip sterk naar achteren overhelde. Papieren, inktkokers, gereedschappen, alles wat op tafel lag, werd op den grond gesmeten en men hoorde den stoom uit de machines ontsnappen.

Hij kon het niet langer uithouden en zich tot zijn chef wendende, smeekte hij dezen :

• „Mijnheer, ik weet, dat het mijn phcht is hier te blijven,

totdat het schip in de diepte verdwijnt "

Natuurlijk", antwoordde de telegrafist,- „zoodra ik kom te vallen, zal jij mijn plaats op dezen stoel innemen en zal jij op jouw beurt het noodsein geven". De jongen haalde de schouders op en zeide : „Dat ik sterven moet, vind ik niet zoo erg. Ik zou het zelfs prettig vinden om op mijn post, zittende voor mijn toestel den dood tegemoet te gaan, maar ik zou eerst willen weten of mijn moeder gered wordt".

Sluiten