Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

schijnlijk hierdoor de opmerkzaamheid op mij gevestigd zou worden.

„Gelukkig was het niet noodig tot dergelijke middelen mijn toevlucht te nemen. Ik trad dus de hut binnen. Bij den eersten oogopslag zag ik bij het venster den vuurpijl, die door den mof gebruikt zou worden voor het geven van het teeken om op ons schip te schieten.

„Vijf en twintig minuten moesten er verloopen tusschen het oogenblik waarop de vuurpijl zou worden opgelaten en de eerste losbranding op het schip.

„Deze vijf en twintig minuten was de tijd door von Gloecken gevraagd, om in een sloep het schip te kunnen verlaten".

„Maar", kon Jan niet nalaten te vragen, „hoe bent U al deze kleine bijzonderheden te weten gekomen ?"

De geleerde haalde de schouders op.

„Wat nu", zeide hij, „denk je dan, dat het verloren tijd geweest is die maand, waarin je te Buenos-Aires niets van mij gehoord hebt ?

„Denk je dan, dat ik voor mijn genoegen die zijlijn op de telefoon m de grot heb aangelegd ? Geloof je dat ik alleen voor tijdverdrijf moeite gedaan heb om den sleutel te vinden op de geheimtaal, waarvan die moffen zich bedienden ?

„Wacht en bewaar je verbazingen, want je zult langzamerhand nog heel wat meer hooren van het werk, dat ik in die maand heb verricht.

„Maar ik zal mijn verhaal vervolgen", hernam Tolbach na deze uitwijding.

„Ik was dus in de hut, waar ik niets anders te doen had dan te wachten op de terugkomst van von Gloecken dié zijn zoo mooi in elkaar gezet plan zou komen ten uit'voér brengen.

„Daar hoorde ik een zwaren stap ; de deur werd geopend en daar verscheen hij ! Ik verborg mij in een hoek.

„In het eerst zag hij mij niet, maar ik verfoor hem geen oogenblik uit het oog. Ik haalde mijn revolver te voorschijn gereed om hem te bespringen en neer, te schieten vóór hij tijd zou hebben den vuurpijl op, te laten, het teeken dat den dood van al die menschelijke wezens ten gevolge zou hebben.

Sluiten