Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

het vel van von Gloecken was, bgreep hij ten volle, dat de ware moeilijkheden nu eerst zouden beginnen.

Zou hij deze vertooning, die hij tot nu toe zoo goed gespeeld had, ook in Duitschland kunnen voortzetten? Zou hij de kracht, de tegenwoordigheid van geest bezitten en voldoende van alle omstandigheden op de hoogte zijn, om tegenover al diegènen, die hem kenden, doch die hij nimmer in zijn levén ontmoet had, de valsche persoonlijkheid te blijven spelen ?

Ziedaar de vragen, die Jan zichzelf stelde. Gekleed als Duitsch matroos, stond de jongen bescheiden vofcr de hut van den prins en om zijn onrust te verbergen, deed hij het voorkomen, alsof hij druk bezig was de koffers en tasschen van zijn meester te tellen.

Van verre zag hij Tolbach de eerbewijzen en gelukwenschen van al die hooge heeren in ontvangst nemen en hij vroeg zichzelf af : „Zal dit reusachtig bedrog lang kunnen duren ? Zal een woord, een verkeerde beweging met alles doen mislukken ? Wat zou er gebeuren als uit de menigte plotseling iemand naar voren trad onl den brutalen indringer te ontmaskeren ? Wat moest er gedaan worden, wanneer deze uit zou roepen : „Die man daar is met prins von Gloecken 1"

Er gebeurde echter niets wat de kleine Franschman, althans voor het-oogenblik, reden tot ongerustheid zou kunnen geven. Integendeel, de geleerde scheen zijn rol met meer en meer volmaaktheid te spelen.

Zich schijnbaar alleen om de koffers bekommerende, wist Jan zijn landgenoot te naderen en kon hij juist zien, hoe deze eenige bevelen, hem door een officier van den generalen staf overgebracht, in ontvangst nam. Hij hoorde Tolbach vragen of men eraan gedacht had zijn automobiel in gereedheid te brengen en of zijn trouwe hmsknecht Karl goed op zijn huis in de Jungferestieg gepast had. Al deze vragen werden zoo kalm en op zulk een natuurlijken toon gedaan, dat de jongen, toen Tolbach hem riep om met hem aan wal te gaan, zich veel geruster begon te gevoelen. t . ■

, Eenige minuten later was Jan in een militaire automo-

Sluiten