Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Misschien", antwoordde de geleerde, „in elk geval zal ik hem moeten ontvangen".

Hij verliet het vertrek met een uitdrukking op zijn gekat, als van iemand, die een groot gevaar tegemoet gaat. Jan bleef alleen achter.

Om den tijd te dooden ging de jongen voor het venster staan en keek naar de voorbijgangers. In vredestijd biedt het verkeer langs de Alster een aardig schouwspel. De bewoners der verschillende villa's gelegen aan de oevers van, dit water, hebben 'bijna allen roei- of zeilbooten, 's Zor * mers avónds zijn zij meest allen op het water, waar zij elkaar dan ontmoeten om gezamenlijk de mooi verlichte restaurants te bezoeken.

Overal weerklinkt dan de vroolijke muziek der verschillende orkesten. De oorlog echter had dit alles veranderd. De aanlegsteigers voor de koffiehuizen waren weggenomen, terwijl de inrichtingen zelf zoo goed als geheel verlaten waren.

Van tijd tot tijd zag men enkele wandelaars, die dan gewoonlijk verdiept waren in het lezen der avondbladen, .welke de laatste telegrammen van het Wolff-Bureau bevatten. De koffiehuizen waren schaars verhcht.

Het eenige, wat de jongen door den avondnevel heen kon zien, waren de hchten van het Alster Paviljoen, terwijl jj boven de huizen uitstaken de hooge schimmen Van de Nikolaï, Katharina Kircbe, Petri Kirche en de torenpits van het Rathhaus.

Hij werd uit zijn overpeinzingen opgeschrikt door het geluid van stemmen, die van het op de eerste verdieping gelegen salon, tot hem doordrongen. Hij opende zachtjes de deur en luisterde angstig naar de blijkbaar mmder gunstige wending, welke het gesprek tusschen den geleefde en den officier had genomen.

De harde keelklanken van de Duitsche wóórden, die kort en krachtig werden uitgesproken, kon hij duidelijk verstaan.

„Daar zal je het hebben", dacht de jongen, „de officier heeft natuurlijk ontdekt, dat Tolbach niet de ware von Gloecken is ons rijk zal nu wel gauw uit zijn en wij

Sluiten