Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Tolbach scheen hier niet zoo gerust over te zijn, en antwoordde:

„Tenminste, wanneer de luitenant niet den tijd heeft hier terug te keeren en dan weer vóór het vastgestelde uur, naar den generaal terug te gaan. Alles hangt af van den afstand, waarop zich de staf van den bevelvoerenden generaal van het elfde leger bevindt".

„Weet U niet ongeveer waar die generaal moet zijn ?" vroeg Jan bevend van angst bij de gedachte, dat zijn zóó handige maar onvoorzichtige daad misschien nog tevergeefs •zou zijn.

„Neen", zeide de geleerde, „dat is mij niet bekend. Ik geloof echter, wanneer ik uit andere mij bekende bijzonderheden een schatting maak, dat zijn hoofdkwartier minstens een 50-tal K.M. van hier verwijderd is".

De jongen sloeg van vreugde met zijn vuist op de tafel.

„Nu", riep hij uit, „dan zijn -wij er.... 50 KM.! zelfs met de snelst loopende automobiel, kan deze afstand niet in minder dan een uur afgelegd worden".

Tolbach knikte goedkeurend.

„Ja, je hebt gelijk, vooral nu de wegen, welke bereden moeten worden in zulk een slechten staat verkeeren". „Dus", hield de jongen aan, „zijnde Franschen gered?" „Ik hoop het".

Nauwelijks had Tolbach deze woorden uitgesproken of een geluid, komende van de anti-chambre, gelegen naast de werkkamer, drong tot hen door.

Onmiddellijk op zijn hoede, stond Tolbach op, beduidde den jongen geen beweging te maken en luisterde met zijn oor tegen de deur.

Reeds bij de eerste woorden, die hij opving, verbleekte hij en zonder verder te luisteren, was hij met één sprong weer bij zijn schrijftafel, pakte het bericht, dat daar nog altijd lag, op, maakte er snel een rol van op dezelfde wijze, als toen het in den loop van de revolver was gestoken, en zeide Jan daarna:

„Vlug! vlug! geef mij de revolver!"

De jongen haastte zich aan dit bevel te gehoorzamen.

Sluiten