Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Zijn kameraad was ook vermoeid van het gewicht, dat op zijn schouders rustte en het was dan ook met een zucht van verlichting, dat hij zeide :

„Het spijt me niets, kameraad, dat je er bent je

moet dien kant uit" en hij legde hem Uit hoe hij de hangars moest bereiken.

De kleine Franschman had nauwelijks de kracht zijn redder te bedanken.

Toen hij afstapte, of beter neerviel van de machine, bleef hij een oogenblik bijna geheel uitgeput, als verlamd op den grond staan.

Na echter een half uur uitgerust te hebben, kon hij weer opstaan en de enkele honderd meters afstand naar de hangars afleggen.

Toen hij hier aankwam, werd hij door den schildwacht aangehouden: „Werda?"

„Ik kom van de fabriek Esshausen", zeide hij, zijn bevelschrift te voorschijn halende, „en ik wil den aviateur von Stein spreken".

Toen de soldaat het zegel van den generaal en het hoofd van den staf gezien had, het hij hem door.

Jan bevond zich nu in het vliegkamp en zag de toestellen voor de geopende deuren der hangars wachten.

Hij kon den hoofdpost zien, waarin de telefoon zich bevond. En iets verderop de houten barakken, die waarschijnlijk dienst moesten doen als cantine voor de aviateurs, want verscheidene van hen stonden daar in de buurt te praten en te rooken, terwijl zij in de lucht keken. * De jongen richtte brutaal zijn schreden naar deze groep én salueerende vroeg hij den bediende beleefd :

„Is de luitenant von Stein ook hier ? Ik heb een belangrijke boodschap voor hem".

De aviateurs keken met verwondering naar den matroos, die zoo ineens in de vuurlinie was beland. Zij begrepen niet hoe en van waar hij zoo ineens was gekomen en begonnen hem daarom te ondervragen :

„Waar kom je vandaan ? Hoe ben je tot hier kunnen doordringen ?"

Sluiten