Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Maar de vader had niet eens noodig gevonden, de vraag van zijn vrouw te beantwoorden. Hij stond daar bij de gesloten deur, alsof hij weer, als voorheen, voor zijn compagnie schutters op Koningins verjaardag pronkte; hij had geen sabel opzij, anders had hij die getrokken; hij had geen sjako op het hoofd, anders had hij zijn glimmende hanenveeren geschud; hij droeg zijn medaille voor ^Va-jarigen dienst niet op de fiere borst, — anders

had hij de hand op die plaats tegen zijn hart gedrukt, om daarbij de schoone woorden uit te galmen: „Voor Vaderland en Vorst 1"

Omdat hij op dit gewichtig oogenblik al deze uiterlijke teekenen van waardigheid miste, deed hij wat nu volgde daar zónder.

Hij hief den rechtervoet op, tilde zijn been ver naar achter, en bracht het daarna snel naar voren, zoodat hij, een harden trap tegen het onderpaneel van de deur gaf. Het hout kraakte, de kanten splinterden, doch het paneel hield nog vast.

De meisjes keken minder neerslachtig achter haar schortjes uit; de moeder keek met iets trotschin de oogen naar haar flinken echt¬

genoot; Tobias was wat ter zijde gaan staan en lette met volle belangstelling, hoe zijn vader deze eigenaardige wijze van openen op een deur toepaste. !|pi>

Buiten voor de benedendeur had inmiddels de smid zijn pogingen gestaakt, om de aandacht van de bewoners binnen te trekken ; tenminste hij belde niet meer en bonsde evenmin nog tegen de verf. De brave man had er blijkbaar iets anders op bedacht.

Sluiten