Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

terwijl zij op weg waren naar het gymnastieklokaal, en toen de gymnastiekleraar hen had laten aantreden om met de oefeningen te beginnen, hij met al zijn macht de jongens niet tot de orde kon brengen.

— „Stilte 1 voor de allerlaatste keer!", daverde zijn stem boven hun druk geroes uit, en zijn stok bebeukte den vloer.

Nog altijd ratelden de jongensstemmen door, zoodat zij zijn bevel zelfs niet schenen verstaan te hebben. Want allen praatten tegelijk, allen voerden tegelijk het woord, allen gaven tegelijk hun meening te kennen!

Wat kon er toch wel gebeurd zijn met den leeraar, op wien de directeur met zulke ernstige woorden een toespeling had gemaakt?... Waarom had de directeur niet gezegd welken leeraar iets overkomen was?... En wat voor soort ongeluk had er dan wel plaats gehad, waarvan ook blijkbaar de conciërge een slachtoffer was geworden?... Was het gebouw van de H.B.S.daarom gesloten, met de luiken voor de ramen en zelfs twee agenten ter weerszijden van de stoep ?...

Het was alles even raadselachtig en onbegrijpelijk, en het buitengewone van het geval was oorzaak, dat deze extra gymnastiekles, welke anders steeds een welkome afleiding tusschen de ingespannen schooluren vormde, nu een ongeordende, tuchtIooze herrie dreigde te worden.

Dan bleek het den gymnastiekleeraar toch te machtig te worden; hij wist zijn gezag anders wel te doen gelden en hij zou zich nu door die drukke jongens evenmin op den kop laten zitten! Doch in plaats van voor de zooveelste maal om stilte te commandeeren en de splinters van zijn stok te slaan, volvoerde hij zijn verstandige denkbeeld, dien opge wondén jongenstroep op een andere wijze te regeeren. Hij schreeuwde dus zijn stem niet heesch en plaatste bedaard zijn stok in het rek. Op het zwarte schoolbord, dat in den hoek stond, schreef hij met krijt in groote duidelijke letters:

. HEDEN MASTKLIMMEN OM PRIJZEN!

Sluiten