Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Dat hielp! Alsof een scheepskapitein een vat olie over de onstuimige golven had laten leegloopen, zoo had hij met deze eenvoudige mededeeling plotseling de onrust van al de jongens weten te bedwingen!

Mastklimmen?!... Ha, ha!... dat beloofde wat!... En dan om prijzen!

Het zouden dus geen orde-oefeningen worden, die wel nuttig zijn, maar wel eens wat taai. En ook geen staaf oefeningen, die altijd beter lijken om er naar te kijken, dan ze zelf uit te voeren. En ook geen verplichte oefeningen aan de werktuigen, die gewoonlijk wel in den smaak vielen, maar waartoe de jongens vandaag te ongedurig waren.

Mastklimmen!... Dat was leuk!

En ineens voelden al de jongens, dat ze op de een of andere manier aan hun ingenomenheid uiting moesten geven; dus riepen ze allemaal zoo hard als ze konden: „Hiep-hiep-hoeral"

— „Stilte!", commandeerde de gymnastiek-leeraar, meer uit gewoonte, dan omdat het nog noodig scheen; want reeds stonden de jongens behoorlijk aangetreden in de rij, terwijl er zelfs na de lawaaiige stemming van zoo even, een opvallende rust in de gelederen heerschte. Van die stilte maakte de leeraar handig gebruik:

— „Jongens!", klonk zijn duidelijke, forsche stem, ,,'t is vandaag een wat ongewone dag op school en het schijnt wel, dat jullie van den weeromstuit kriebel in je bloed hebt, zoo onrustig gedragen jullie je. Voor ditmaal wil ik het jullie niet al te kwalijk nemen, omdat ik zelf — eerlijk gezegd — na het geheimzinnige ongeluk, dat aan meneer Stolp in het scheikunde-lokaal schijnt overkomen te zijn, ook wat van streék ben."

De jongens mompelden onder elkaar... 't Was dus Dr. Stolp, die door een ongeluk was getroffen ?... En in het laboratorium moest het zijn gebeurd!...

— „Stilte!", klonk de harde stem. En dadelijk zwegen dé jongens, want de leeraar vervolgde, en zij hoopten meer bizonderheden van hem te zullen hooren.

Sluiten