Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

voor ieder zoo geheimzinnige, doch voor hem alleen slechts ai te begrijpelijke mededeelingen van den directeur van de H.B.S., toen had hij zich zóó ellendig gevoeld, dat hij meende, dat ieders oogen zich naar hem richtten. Doch zelfs de strenge directeur had niet op hem gelet. En dit laatste had hem wel een pak van het hart genomen, want zoo redeneerde hij: blijkbaar is Dr. Stolp nog altijd verstijfd en heeft hij, hoewel bij leven en bewustzijn, nog geen teeken van leven kunnen geven aan de geneesheeren en pleegzusters, die hem in het ziekenhuis omringen; en ook de conciërge scheen niet te hebben gesproken als gevolg van diens plotselinge kaakverstijving, waarbij de man door zijn bijziendheid ook niet in staat scheen geweest te zijn, den jongen te herkennen, dien hij in de garderobe ontmoet had. De eenige getuige van deze beide raadselachtige verschijnselen, die tot het onmiddellijk sluiten van het gebouw van de H.B.S. van overheidswege hadden doen besluiten, was dus onbekend gebleven; — zoo redeneerde Tobias.

Dus was het beste wat hij te doen had, zich zelf niet verraden 1

En met zijn klasgenooten had hij zich naar het gymnastieklokaal begeven; en dankbaar had hij zich laten afleiden door het verzetje, dat hun gymnastiekleeraar had weten te bedenken. Maar in een erg opgewekte stemming, om het er beter dan zijn kameraden af te brengen, was hij niet; en ook de mogelijkheid om aldus de aandacht op zich te vestigen, had hij zelfs liever ontgaan. Nu viel toch de algemeene aandacht van de jongens op zijn - persoon 1

Geen wonder dus, dat hij er op dit oogenblik nu niet zoo bijster fleurig uitzag, zoodat zelfs een paar jongens door zijn bleekheid getroffen waren. En dadelijk waren er al weer anderen, die er een relletje van gingen maken:

— „O, kijk Tobias 's pips kijken! . . . Die rekent vast op den prijs 1"

Daar klom dan Tobias langzaam, zonder veel vuur, blijkbaar

Sluiten